“Neka razmišljanja o kolonijalnom pitanju” Ho Ši Min

“Neka razmišljanja o kolonijalnom pitanju” Ho Ši Min

Budući da je francuska partija prihvatila moskovski “dvadeset jedan” uslov, i pridružila se Trećoj internacionali, među problemima u kojima se našla, nalazi se jedan posebno škakljiv – kolonijalna politika. Za razliku od Prve i Druge internacionale, Treća internacionala se ne može zadovoljiti sa samo sentimentalnim izrazima pozicija koje ne vode ničemu, već mora imati dobro definisan program, efektivnu i praktičnu politiku.

S tim u vezi, više nego s ičim drugim, partija se suočava sa mnogim poteškoćama od kojih su najveće sljedeće:

                                                  1. Velika površina kolonija

Ne računajući dobitke od “primirja” nakon rata, Francuska posjeduje:

U Aziji, 450.000 kvadratnih kilometara, u Africi 3.541.000 kvadratnih kilometara, u Americi, 108.000 kvadratnih kilometara i Okeaniji 21.600 kvadratnih kilometara, odnosno ukupnu površinu od 4,120,000 kvadratnih kilometara (osam puta njene teritorije), sa populacijom od 48.000.000 ljudi. Ovi ljudi govore više od dvadeset različitih jezika. Ova raznolikost jezika ne čini propagandu lakom, jer, osim u nekoliko starih kolonija, francuski propagandista se može načiniti razumljivim samo putem prevodioca. Međutim, prevodi su ograničene vrijednosti, a u tim zemljama administrativnih despotizama prilično je teško naći prevodioca da prevede revolucionarne govore.

Postoje i drugi nedostaci: iako su domoroci svih kolonija jednako ugnjetavani i eksploatisani, njihovi intelelektualni, ekonomski i politički razvoj se uveliko razlikuje iz regije u regiju. Između Anama i Konga, Martinika i Nove Kaledonije, ne postoji apsolutno ništa zajedničko, osim bijede.

        2. Ravnodušnost proletarijata matične zemlje prema kolonijama

U svojoj tezi o kolonijalnom pitanju Lenjin jasno govori da su “radnici kolonijalnih zemalja dužni da pruže najaktivniju pomoć oslobodilačkim pokretima u ugnjetavanim zemljama.” U tu svrhu, radnici matične zemlje moraju znati šta kolonija zapravo jeste, i moraju biti upoznati sa onim što se tamo dešava, kao i sa patnjom – hiljadu puta oštrijom od njihove – koju izdržavaju njihova braća, proleteri u kolonijama. Jednom rječju, oni moraju da se zainteresuju za ovo pitanje.

Nažalost, postoje mnogi militanti koji još uvijek misle da je kolonija ništa više no zemlja sa dovoljno pijeska pod zemljom, i sunca nad glavom; nekoliko zelenih palmi kokosa i obojen narod, i to je sve. Njih ni najmanje ne zanima to pitanje.

                                                   3. Neznanje domorodaca

U kolonizovanim zemljama – u staroj Indokini kao i novom Dahomeju – klasna borba i proleterska snaga su nepoznati faktori zbog prostih razloga jer ne postoje ni velika komercijalna i industrijska preduzeća, niti radničke organizacije. U očima domorodaca, boljševizam – riječ koja je više živa i izražajna jer je vrlo često koristi buržoazija – znači ili uništenje svega ili emancipacija od stranog jarma. Prvi smisao koji je pridodat toj riječi proizilazi iz neznanja i malodušnih masa koje su udaljene od nas; drugi ih vodi u nacionalizam. Oba smisla su jednako opasna. Samo mali dio inteligencije zna šta se misli pod komunizmom. Ali ova gospoda, koja pripada buržoaziji zemlje i podržava buržoaske kolonijaliste, nema interesa za komunističku doktrinu i njeno razumijevanje i širenje. Naprotiv, kao pas u staroj basni, oni više vole da nose okovratnik i da dobiju svoj dio kosti. Uopšteno govoreći, mase su uveliko buntovne, ali potpuno neuke. Hoće da se oslobode, ali ne znaju kako da dođu do toga.

                                                          4. Predrasude

Međusobno neznanje dva proletarijata vodi do predrasuda. Francuski radnik gleda na domoroce kao na inferiorna i zanemarljiva ljudska bića koja nisu sposobna da razumiju a kamoli da preduzmu akciju. Domoroci gledaju na sve Francuze kao zle eksploatatore. Imperijalizam i kapitalizam uvijek iskorištavaju ovu uzajamnu sumnju i umjetnu rasnu hijerarhiju da osujete propagandu i podijele snage koje bi se trebale ujediniti.

                                                     5. Žestina tlačenja

Ako francuski kolonijalisti nisu vješti u razvijanju kolonijalnih resursa, to znači da su gospodari u umjetnosti divljeg tlačenja i stvaranju lojalnosti koja im odgovara. Gandiji i de Valerasi bi već odavno bili na nebu da su bili rođeni u jednoj od francuskih kolonija. Okružen svim profinjenim vojnim i posebnim sudovima, domorodački militant ne može edukovati svoju ugnjetavanu i neuku braću bez rizika da padne u kandže civilizatora.

Suočena sa ovim teškoćama, šta je zadatak partije?

Pojačati propagandu da bi se ove teškoće prevazišle.

l’Humanite, 25. maj, 1922.
Odabrana djela Ho Ši Mina, tom I

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s