“O Marksizmu-Lenjinizmu-Maoizmu” Komunistička partija Perua

“O Marksizmu-Lenjinizmu-Maoizmu”  Komunistička partija Perua

 

U pećnici klasne borbe, ideologija međunarodnog proletarijata se prvo pojavila kao Marksizam, kasnije se razvila u Marksizam-Lenjinizam, a kasnije i u Marksizam-Lenjinizam-Maoizam. Stoga, naučna ideologija proletarijata, svemoćna jer je istinita, ima tri faze ili znamenitosti u dijalektičkom procesu razvoja: 1) Marksizam, 2) Lenjinizam, i 3) Maoizam. Ove tri faze su dio istog jedinstva koje je počelo sa Komunističkim manifestom prije sto četrdeset godina, uz herojski ep klasne borbe, u oštroj i plodnoj dvolinijskoj borbi unutar samih komunističkih partija i na osnovu titanskog rada i misli i akcije koje je samo radnička klasa mogla proizvesti. Danas, tri besmrtna svjetla se ističu: Marks, Lenjin i Mao Cedung koji su nas kroz tri velika skoka naoružali nepobjedivom ideologijom Marksizma-Lenjinizma-Maoizma, koja je danas prvenstveno Maoizam.

Ipak, dok je Marksizam-Lenjinizam dobio priznanje svog univerzalnog važenja, Maoizam nije u potpunosti priznat kao treća faza. Neki jednostavno poriču njegovo stanje kao takvog, dok ga drugi prihvataju samo kao “misao Mao Cedunga.” U suštini, oba položaja, uz očigledne razlike među njima, negiraju opšti razvoj Marksizma koji je napravio Mao Cedung. Negiranje “izma” u karakteru Maoizma negira njegovo univerzalno važenje i, shodno tome, njegovo stanje kao treće, nove, i vrhunske faze ideologije međunarodnog proletarijata: Marksizam-Lenjinizam-Maoizam, prvenstveno Maoizam, koji mi podržavamo, branimo, i primjenjujemo.

Kao uvod, kako bi bolje razumjeli Maoizam i potrebu da se borimo za njega, ne zaboravimo Lenjina. On nas je učio da kako je revolucija napredovala ka Istoku, tako je izražavala specifične uslove koji, iako nisu negirali principe ili zakone, jesu bili su nove situacije koje Marksizam ne može zanemariti, niti rizikovati stavljanje revolucije u opasnost od poraza. Bez obzira na protivljenje protiv novih stvari od strane pedantnih i knjiških intelektualaca, koji su puni liberalizma i lažnog Marksizma, jedini pravedan i ispravan način je da se Marksizam primjenjuje na konkretne uslove i da rješava nove situacije i probleme sa kojima se suočava svaka revolucija. To se dešava uprkos užasnutim i licemjernim “odbranama ideologije, klase, i naroda” koje revizionisti, oportunisti i odmetnici proglašavaju, ili žestokim napadima na Marksizam od brutalizovanih akademika i varalica koji su dio starog poretka i koji su okrnjeni trulom buržoasom ideologijom i slijepo brane staro društvo na kome parazitiraju. Lenjin je takođe jasno rekao da će revolucija na Istoku predstaviti nova i veća iznenađenja, i da će zaprepastiti obožavaoce koji prate samo dobro uhodan put, i koji su nesposobni da vide nove puteve; i kao što svi znamo, imao je vjere u to da će istočni drugovi razriješiti probleme koje Marksizam još tad nije razriješio.

Osim toga, moramo dobro imati na umu da kada je drug Staljin pravedno i ispravno naveo da smo ušli u fazu Lenjinizma kao razvoja Marksizma, bilo je i protivljenja onih koji su u bijesu derali odjeću u navodnoj odbrani Marksizma. Bilo je i onih koji su rekli da je Lenjinizam bio primjenjiv samo u zaostalim zemljama. Ali, u jeku borbe, praksa je pokazala da je Lenjinizam veliki razvoj Marksizma, a time je i proleterska ideologija pobjedonosno sijala na svijet kao Marksizam-Lenjinizam.

Danas, Maoizam se suočava sa sličnim situacijama. Sve nove stvari, kao što je Marksizam, oduvijek su napredovale kroz borbu, i slično, Maoizam će se nametnuti i biće priznat.

Što se tiče konteksta u kojem se razvijao Mao Cedung i u kojem je skovan Maoizam, na međunarodnom nivou to je bilo na osnovi imperijalizma, svjetskih ratova, međunarodnog proleterskog pokreta, narodnooslobodilačkih pokreta, borbe između Marksizma i revizionizma, i restauracije kapitalizma u SSSR-u. Tri velike istorijske znamenitosti moraju se naglasiti u ovom vijeku: prvo, Oktobarska revolucija 1917., koja je otvorila eru svjetske proleterske revolucije; drugo, trijumf kineske revolucije, 1949. godine, koja je promijenila odnos snaga u korist socijalizma; i treće, Velika proleterska kulturna revolucija, koja je počela 1966. godine kao nastavak revolucije pod diktaturom proletarijata u cilju održavanja revolucionarnog kursa prema komunizmu. Dovoljno je naglasiti da Mao je vodio dva od ovih slavnih istorijskih podviga.

U Kini, kao centru svjetske revolucije, Maoizam se konkretno izrazio u najsloženije konvergencije kontradikcija, i intenzivna i nemilosrdna klasna borba koja je obilježena pretenzijama imperijalističkih sila da raskomadaju i podijele Kinu nakon pada Mančurijskog carstva (1911), anti-imperijalističkog pokreta 1919., pobuna velikih seljačkih masa, dvadeset dvije godine oružane borbe demokratske revolucije, velika borba u izgradnji socijalizma i deset godina revolucionarnih oluja za iznošenje Kulturne revolucije, kao i najoštrija dvolinijska borba unutar Komunističke partije Kine, posebno protiv revizionizma.  Sve ovo je bilo smješteno u okviru gore navedene međunarodne situacije. Upravo iz ovog agregata istorijskih djela mi moramo izdvojiti četiri događaja od izuzetnog značaja: Osnivanje Komunističke partije Kine (KPK) 1921; ustanak Jesenje žetve koji je pokrenuo put iz sela u grad, 1925. godine; osnivanje Narodne Republike, 1949; i Velika Proleterska Kulturna Revolucija (VPKR), 1966-1976; u svemu navedenom predsjednik Mao je bio protagonista i priznati vođa kineske revolucije.

Ono što možemo reći o biografiji Mao Cedunga je da je rođen 26. decembra 1893. godine, otvarajući oči na uznemireni svijet spaljen od strane plamena rata; sin seljaka, imao je sedam godina kada su počele Bokserske pobune; student Koledža za obučavanje nastavnika, bio je u osamnaestoj godini kada je carstvo propalo i on se prijavio u vojsku, a kasnije je postao veliki organizator seljaka i mladih u Hunanu, rodnoj pokrajini. Osnivač Komunističke partije i Crvene armije radnika i seljaka, on je uspostavio put okruživanja gradova iz sela i time razvio narodni rat kao vojnu teoriju proletarijata. On je bio teoretičar Nove demokratije i osnivač Narodne Republike; zagovarač Velikog skoka naprijed i razvoja socijalizma; vođa borbe protiv savremenog revizionizma Hruščova i njegovih pristalica, lider i vođa Velike Proleterske Kulturne Revolucije. Ovo su obilježja života koji je potpuno i isključivo posvećen revoluciji. Proletarijat je vidio tri gigantska trijumfa u ovom vijeku: Dva od njih pripadaju Maou, a ako je jedan dovoljno slavan, dva su još više.

O sadržaju Maoizma, njegove supstance, moramo istaći sljedeća osnovna pitanja:

  1. Teorija

Marksizam ima tri dijela: marksističku filozofiju, marksističku političku ekonomiju, i naučni socijalizam. Razvoj sve tri ove komponente dovodi do velikog kvalitativnog skoka Marksizma u cjelini, kao jedinstvo na višem nivou, što podrazumijeva novu fazu. Shodno tome, bitna stvar je da se pokaže da je Mao, kao što se vidi u teoriji i praksi, izazvao takav veliki kvalitativni skok. Treba ovo da naglasimo sa sljedećim tačkama:

U marksističkoj filozofiji je razvio suštinu dijalektike, zakon kontradikcije, uspostavljanje istoga kao osnovnog zakona; i pored toga, njegovo duboko dijalektičko razumijevanje teorije znanja, čiji su centar dva skoka koje čine njen zakon (od prakse do znanja i obrnuto, ali u kojem je glavni onaj od znanja ka praksi). Naglašavamo da je maestralno primjenio zakon kontradikcije u politici; i osim toga on je doveo filozofiju do masa ljudi, ispunjavajući zadatak koji je Marks ostavio.

U marksističkoj političkoj ekonomiji, Mao je primijenio dijalektiku da analizira odnos između baze i nadgradnje, a nastavljajući borbu Marksizma-Lenjinizma protiv revizionističke teze o “proizvodnim snagama”, on je zaključio da nadgradnja, svijest, može promijeniti bazu, i da se može razviti uz političku moć nad proizvodnim snagama. Razvijajući lenjinističku ideju da je politika koncentrisani izraz ekonomije, on je utvrdio da politika mora da ima komandu, (primjenjivo na svim nivoima) i da je politički rad žila kucavica ekonomskog rada; to nas vodi na pravi put rukovanja političkom ekonomijom, a ne samo prosto bavljenje ekonomskom politikom.

Uprkos njegovoj važnosti, pitanje koje se često zaobilazi, posebno od strane onih koji se suočavaju sa demokratskim revolucijama, je maoistička teza o birokratskom kapitalizmu; to jest, kapitalizam koji se razvija kod potlačenih naroda od strane imperijalizma uz različite stepene kroz koje se provlači feudalizam, ili čak pre-feudalne faze. Ovo je vitalni problem, uglavnom u Aziji, Africi i Latinskoj Americi, jer dobar dio revolucionarnog vođstva proizlazi iz razumijevanja ovog pitanja, a posebno kada oduzimanje birokratskog kapitala predstavlja ekonomsku osnovu za iznošenje socijalističke revolucije, kao drugu fazu.

Ali glavna stvar je da je predsjednik Mao Cedung razvio političku ekonomiju socijalizma. Od najveće je važnosti je njegova kritika socijalističke izgradnje u Sovjetskom Savezu, kao i njegova teza o tome kako razviti socijalizam u Kini: uzimajući poljoprivredu kao bazu i industriju kao vodeću ekonomsku silu, promovisanje industrijalizacije vođene odnosom zmeđu teške industrije, lake industrije i poljoprivrede; uzimajući tešku industrije kao centar ekonomske izgradnje i istovremeno davanje pune pažnje lakoj industriji i poljoprivredi. Veliki skok naprijed i uslove za njegovo izvršenje treba izdvojiti: jedan, politička linija koja mu daje pravedan i ispravan tok; dva, mali, srednji i veliki organizacioni oblici u manjoj ili većoj količini, tim redom; tri, veliki pogon, divovski napor narodnih masa kako bi ga stavili u pokret i doveli ga do uspjeha, korak naprijed čiji se rezultati vrednuju više za novi proces koji je pokrenut i njegove istorijske perspektive od svojih neposrednih dostignuća, i njegovo povezivanje sa poljoprivrednom kolektivizacijom i narodnim komunama. Na kraju, moramo dobro imati na umu njegovo učenje o objektivnosti i subjektivnosti u razumijevanju i rukovanju zakona socijalizma, jer nekoliko decenija socijalizma nije dozvolilo da se vidi njegov potpun razvoj, a time i bolje razumijevanje njegovih zakona i njegovih specifikacija, i prvenstveno odnos koji postoji između revolucije i ekonomskih procesa, sadržanih u sloganu “prihvatimo revoluciju i unaprijedimo proizvodnju”. Uprkos transcendentalnoj važnosti, ovaj razvoj marksističke političke ekonomije dobio je oskudnu pažnju.

U naučnom socijalizmu, Mao je dalje razvio teoriju društvenih klasa analizirajući ih na ekonomskoj, političkoj i ideološkoj osnovi. On je podržao revolucionarno nasilje kao univerzalni zakon bez ikakvog izuzetka; revoluciju kao nasilno uklanjanje jedne klase od strane druge, čime se uspostavlja velika teza da “politička moć raste iz puščane cijevi”. On je riješio pitanje osvajanja političke vlasti potlačenih naroda putem okruživanja gradova sa sela, utvrđivanjem njegovih opštih zakona. On je definisao i razvio teoriju klasne borbe u socijalizmu u kojem je briljantno pokazao da se antagonistična borba između proletarijata i buržoazije, između socijalističkog puta i kapitalističkog puta, i između socijalizma i kapitalizma nastavlja. Da u socijalizmu nije tačno utvrđeno ko će pobijediti koga, da je to bio problem čije rješenje zahtijeva vrijeme, odvijanje procesa restauracije i kontra-restauracije, kako bi proletarijat snažno držao političku moć definitivno kroz proletersku diktaturu ; i, na kraju i prvenstveno, grandiozno rješenje istorijske transcendencije, Velika proleterska kulturna revolucija kao nastavak socijalističke revolucije pod proleterskom diktaturom.

Ova osnovna pitanja, jednostavno i jasno navedena, ali znana i neosporna, pokazuju Maov razvoj sastavnih dijelova Marksizma, i evidentno podizanje Marksizma-Lenjinizma na novi, treći i vrhunski stadijum: Marksizam-Lenjinizam-Maoizam, prvenstveno Maoizam.

Nastavljajući sa ovom kratkom sintezom, pogledajmo druge specifične tačke koje, iako proizilaze iz prethodnih, treba da se razmatraju bar tako što ih nabrajamo, da bi ih naglasili i da bi im dali dovoljno pažnje.

  1. Nova demokratska revolucija

Prvo, to je razvoj marksističke teorije države, uspostavljajući tri vrste diktature:

1) Diktatura buržoazije – u starim buržoaskim demokratijama poput Sjedinjenih Američkih Država, tip u kojem diktatura potlačenih nacija poput Latinoamerikanaca, može biti asimilovana;

2) Proleterska diktatura – poput onih u Sovjetskom Savezu ili u Kini prije uzurpacije vlasti od strane revizionista; i

3) Nova demokratija – kao zajednička diktatura na osnovu radničko-seljačkog saveza, na čelu sa proletarijatom kojeg vodi Komunistička partija, koja je formirana u Kini tokom demokratske revolucije, i koja je konkretno izražena danas u Peruu kroz Narodne komitete, u baznim područjima i u Novoj demokratskoj Narodnoj Republici koja se formuliše. Vrlo je bitno za naglasiti, u ovom razvoju teorije države, ključne razlike između državnog sistema kao diktature klase ili klasa koje imaju političku moć, koja je glavna, i sistem vlasti, koji je shvaćen kao organizacija za ostvarivanje političke moći.

S druge strane, Nova demokratija, jedan od izvanrednih razvoja Maove misli, za nas majstorski materijalizuje buržoaske revolucije novog tipa, koje samo proletarijat može iznijeti. U sintezi, to je demokratska revolucija u novoj eri svjetske proleterske revolucije u kojoj se mi razvijamo. Nova demokratska revolucija podrazumijeva novu ekonomiju, novu politiku, kao i novu kulturu, očigledno rušenje starog poretka i održavanje novog oružjem, kao jedini način da se transformiše svijet.

Na kraju, važno je naglasiti da je Nova demokratija demokratska revolucija. Iako uglavnom ispunjava demokratske zadatke, ona komplementarno unapređuje i neke socijalističke zadatke, tako da je pitanje dvije faze, demokratske i socijalističke, što odgovara zemljama kao što je naša, temeljito riješeno garantujući da kada se demokratska faza zaključi, da će se nastaviti ka socijalističkoj revoluciji, bez pauze ili prekida.

  1. Tri instrumenta

Problem izgradnje instrumenata revolucije stavlja pred partiju problem razumijevanja međuodnosa između partije, vojske i jedinstvenog fronta; i razumijevanje i pravilno rukovanje povezane izgradnje tri instrumenta u jeku rata ili u odbrani nove države zasnovane na moći naoružanih ljudi, izražavajući na taj način pravedan i ispravan zadatak rukovodstva. Njihova izgradnja je vođena principom da pravedna i ideološki ispravna linija odlučuje sve, i upravo na ovoj ideološko-političkoj osnovi se organizaciona izgradnja istovremeno razvija u jeku borbe između proleterske linije i buržoaske linije i unutar oluje klasne borbe, uglavnom u ratu, kao glavni oblik trenutne ili potencijalne borbe.

Što se tiče partije, Mao polazi od nužnosti Komunističke partije, novi tip stranke, stranka proletarijata. Danas bismo rekli da je Marksističko-Lenjinističko-Maoistička partija: partija čiji je cilj osvajanje političke moći i njena odbrana, i zbog toga je neraskidivo vezana za narodni rat, kako bi ga pokrenuli, razvijali ili ga vodili da se odbranimo. Partiju održavaju narodne mase, bilo putem narodnog rata koji je rat masa, ili putem jedinstvenog fronta koji se, kao front klasa, zasniva na širokim masama.Partija se razvija i mijenja sama prema fazama revolucije i perioda koji ove faze mogu imati. Pokretač njenog razvoja je kontradikcija koja se materijalizuje u svojoj srži kao dvolinijska borba, između proleterske linije i buržoaske ili uopšte neproleterske linije, koja je u suštini i uglavnom borba protiv revizionizma. To dovodi do odlučujuće važnosti ideologije u životu partije i razvoju kampanja ispravljanja grešaka koje služe višem prilagođavanju svih sistema partijskih organizacija i članstva ka pravedim i ispravanim ideološkim i političkim linijama, garantujući dominaciju proleterske linije i držanje rukovodstva partije u čeličnom stisku.Partija služi uspostavljanju političke moći za proletarijat kao vodeću klasu Nove demokratije, i uglavnom za osnivanje, jačanje i razvoj proleterske diktature, i kroz kulturne revolucije osvajanje velikog, krajnjeg cilja: komunizam. Zbog toga, partija mora voditi sve na sveobuhvatan način.

Revolucionarna vojska je vojska novog tipa. To je vojska za ispunjenje političkih zadataka koje partija uspostavlja u skladu sa interesima proletarijata i naroda. Ova karakteristika je konkretno izražena u tri zadatka: da se bori, da proizvodi kako ne bi predstavljala parazitski teret, i da mobilizuje mase. To je vojska zasnovana na političkom razvoju ideologije proletarijata, od Marksizma-Lenjinizma-Maoizma (danas), i iz opšte političke linije, kao i iz vojne koju partija može uspostaviti. To je vojska zasnovana na ljudima, a ne na oružju, vojska koja proizilazi iz masa s kojima je uvijek bila povezana, kojima služe im svesrdno, što joj omogućava da se kreće među ljudima kao riba u vodi. Bez narodne vojske, narod nema ništa, rekao je predsjednik Mao, u isto vrijeme kada nas je učio nužnosti potpunog rukovodstva Partije nad vojskom i njegov veliki princip: Partija upravlja oružjem i nikada nećemo dozvoliti da bude drugačije. Osim što je temeljito uspostavio načela i norme za izgradnju novog tipa vojske, sam predsjednik je pozvao na sprečavanje korištenja vojske za restauraciju kapitalizma prisvajanjem vođstva kroz kontrarevolucionarni državni udar i, razvijanjem Lenjinovih teza o narodnoj miliciji, on je više od bilo koga iznio opštu politiku naoružavanja naroda, čime se otvara prolaz i ukazuje na put naoružanja mora masa koji će nas dovesti do definitivne emancipacije naroda i proletarijata.

Mao je taj koji je po prvi put razvio kompletnu teoriju jedinstvenog fronta i ustanovio njegove zakone. Front društvenih klasa na osnovu radničko-seljačkog saveza kao garancije hegemonije proletarijata u revoluciji, koju vodi proletarijat predstavljen Komunističkom partijom; u sintezi, jedinstveni front pod vođstvom Komunističke partije, jedinstveni front za narodni rat, za revoluciju, za osvajanje vlasti za proletarijat i narod. U sintezi, jedinstveni front je grupisanje revolucionarnih snaga protiv kontra-revolucionarnih snaga kako bi se vodila borba između revolucije i kontrarevolucije uglavnom kroz rat naoružanih ljudi. Jedinstveni front, očigledno, nije isti u svakoj fazi revolucije i, osim toga, on ima svoje specifikacije prema slojevitosti istorijskih perioda svake faze; isto tako, jedinstveni front u konkretnoj revoluciji nije jednak jedan na svjetskom nivou, iako oba prate isti opšti zakon. Osim toga, važno je naglasiti odnos između fronta i države koje je Mao uspostavio kada se razvijao rat otpora protiv Japana, uspostavljajući jedinstveni front kao oblik zajedničke diktature, pitanje koje zaslužuje da bude posebno proučavano od strane onih koji se suočavaju sa demokratskom revolucijom.

  1. Narodni rat

Narodni rat je vojna teorija međunarodnog proletarijata; u njoj su sažeti, po prvi put na sistematski i kompletan način, teorijska i praktična iskustva u borbi, vojne akcije, i ratovi od strane proletarijata, i produženo iskustvo oružane borbe naroda i posebno neprestanih ratova u Kini. Tek sa Maom proletarijat dobija svoju vojnu teoriju; ipak, postoji mnogo zbunjenosti i nesporazuma po ovom pitanju. I još mnogo toga izvire iz toga kako se gleda na Narodni rat u Kini. Uopšteno, to se podrugljivo i prezrivo smatra jednostavno gerilskim ratom; ovo samo označava nedostatak razumijevanja. Mao je istakao da gerilski rat postiže strateške crte; ali zbog svoje suštinske fluidnost, razvoj gerilskog ratovanja se ne shvata kakav postoji, kako se razvija mobilnost, rat pokreta, pozicija, kako razvija velike planove strateške ofanzive i oduzimanja malih, srednjih , i velikih gradova, s milionima stanovnika, kombinujući napad izvana sa pobunom iznutra. Dakle, u zaključku, četiri perioda kineske revolucije, i uglavnom od agrarnog rata do narodnooslobodilačkog rata, s obzirom na anti-japanski rat između oba, prikazuju različite aspekte i složenost revolucionarnog rata koji se vodio tokom više od dvadeset godina usred ogromne populacije i ogromne mobilizacija i učešća masa.U tom ratu postoje primjeri svake vrste; a ono što je glavno je posebno izučavano i njegovi principi, zakoni, strategija, taktika, pravila, itd. su majstorski ustanovljeni. Dakle, u ovom sjajnom teškom iskušenju, i na osnovu Marksizma-Lenjinizma, Mao razvija vojnu teoriju proletarijata: Narodni rat.

Moramo u potpunosti imati na umu da je kasnije i sam predsjednik Mao, svjestan postojanja atomskih bombi i projektila i u Kini koja ih je već imala, podržao i razvio narodni rat kako bi se mogao voditi pod novim uslovima atomskog oružja i rata protiv sila i super-sila. U sintezi, narodni rat je oružje proletarijata i naroda, čak i za suočavanje sa atomskim ratovima.

Ključno i odlučujuće pitanje je razumijevanje univerzalnog važenja narodnog rata i njegove naknadne primjene uzimajući u obzir različite vrste revolucije i specifične uslove svake revolucije. Da razjasnimo ovo ključno pitanje, važno je uzeti u obzir da nijedan ustanak kao onaj petrogradski, antifašistički otpor, ili evropski gerilski pokreti iz Drugog svjetskog rata nisu bili ponovljeni, kao i uzimajući u obzir i oružane borbe koje se trenutno vode u Evropi. U konačnoj analizi, Oktobarska revolucija nije bila samo pobuna već revolucionarni rat koji je trajao nekoliko godina. Shodno tome, u imperijalističkim zemljama revolucija može biti zamišljena samo kao revolucionarni rat koji je danas jednostavno narodni rat.

Konačno, danas više nego ikad, mi komunisti i revolucionari, proletarijat i ljudi, potrebno je u sebi da skujemo: “Da. Mi smo pristalice teorije o svemoći revolucionarnog rata. To nije loša stvar; to je dobra stvar. To je marksistički”; što znači poštovanje nepobjedivosti narodnog rata.

  1. Velika proleterska kulturna revolucija

Velika proleterska kulturna revolucija je, u istorijskoj perspektivi, najtranscendentalniji razvoj Marksizma-Lenjinizma koji je stvorio Mao; to je rješenje za veliki postojeći problem nastavka revolucije pod proleterskom diktaturom: “To predstavlja dublju i širu novu fazu u razvoju socijalističke revolucije u našoj zemlji.”

Kakva je bila situacija koja nam se predstavila? Kao što je navedeno u Odluci Komunističke partije Kine o Velikoj proleterskoj kulturnoj revoluciji: “Iako svrgnuta, buržoazija i dalje pokušava da se okoristi starim idejama, kulturom, navikama i običajima i načinima eksploatacije klasa kako bi korumpirala mase i osvojila umove ljudi u svojim nastojanjima da obnovi svoju moć. Proletarijat mora učiniti upravo suprotno: Mora da zada nemilosrdan, frontalni udarac na sve izazove buržoazije u ideološkoj areni i mora da promijeni duhovni sastav cijelog društva koristeći vlastite nove ideje, kulturu, navike i običaje. Naš sadašnji cilj je da se slome, kroz borbu, oni koji zauzimaju vodeća mjesta i prate kapitalistički put, da se kritikuju i odbace reakcionarne buržoaske “vlasti” u akademskom polju, da se kritikuje i odbaci ideologija buržoazije i drugih eksploatišućih klasa, da se transformiše obrazovanje, književnost i umjetnost i ostatak područja nadgradnje koji ne odgovaraju ekonomskim osnovama socijalizma, kako bi se olakšala konsolidacija i razvoj socijalističkog sistema. ”

Na ovim uslovima je izbio najveći globalni politički proces, i najveća masovna mobilizacija koju je svijet ikad vidio, i čiji su ciljevi bili iscrtani od strane Maoa: “Trenutna Velika proleterska kulturna revolucija je itekako potrebna i veoma pravovremena da učvrsti proletersku diktaturu, da spriječi restauraciju kapitalizma, i da izgradi pomogne izgradnji socijalizma.”

Takođe ističemo dva pitanja:

1) Velika proleterska kulturna revolucija podrazumijeva smijernicu u razvoju proleterske diktature ka osiguravanje političke moći proletarijata, konkretno izražene u Revolucionarnim komitetima; i

2) Restauracija kapitalizma u Kini nakon 1976. kontra-revolucionarnog prevrata nije negacija VPKR, ali je jasno dio razdora između restauracije i kontra-restauracije, i, naprotiv, ona nam pokazuje transcendentalno istorijski značaj VPKR u neumoljivom maršu čovječanstva prema komunizmu.

  1. Svjetska revolucija

Mao naglašava važnost svjetske revolucije kao jedinstva, na osnovu toga što je revolucija glavni tok, dok je raspadanje imperijalizma svakim danom sve veće, i uloga koju imaju mase raste svake godine sve više, mase koje stvaraju i koje će stvarati svoju transformišuću i nezaustavljivu snagu će se osjetiti, i ponovio veliku istinu: ili ćemo svi do komunizma zajedno, ili neće niko. U okviru ove specifične perspektive u doba imperijalizma, velikog istorijskog trenutka “narednih 50 do 100 godina”, i u tom kontekstu periodu otvaranja borbe protiv Jenki imperijalizma i sovjetskog socijal-imperijalizma, papirni tigrovi koji se bore za prevlast i ugrožavaju svijet sa atomski ratom, uprkos njega, koga prvo moramo osuditi, i drugo, moramo se pripremiti unaprijed kako bi mu se suprotstavili sa narodnim ratom i napravili revoluciju. S druge strane, počevši od istorijskog značaja potlačenih naroda i, štaviše, iz njihove perspektive, kako u ekonomskim i političkim odnosima koji se razvijaju zbog procesa raspadanja imperijalizma, Mao je iznio tezu da “tri svijeta razgraničavaju sebe.” Sve to dovodi do potrebe za razvojem strategije i taktike svjetske revolucije. Na žalost, mi znamo malo ili gotovo ništa o Maovim spisima i izjavama o ovim transcendentalnim pitanjima; ipak, ono malo što se zna pokazuje velike perspektive koje je pomno pratio i pokazuje velike nacrte koje moramo slijediti kako bi shvatili i služili svjetskoj proleterskoj revoluciji.

  1. Nadgradnja, ideologija, kultura i obrazovanje

Ove i druge srodne teme je Mao suptilno i duboko proučavao. Iz tog razloga, ovo je još jedno osnovno pitanje koje zaslužuje pažnju.

U zaključku, sadržaj viđen u ovim temeljnim pitanjima pokazuje jasno da onaj ko želi da vidi i shvati da imamo, dakle, novi, treći, i vrhunski stadijum Marksizma: Maoizam; i da bi danas neko bio marksista, potrebno je da bude Marksista-Lenjinista-Maoista, prvenstveno Maoista.

Sve što je objašnjeno u sadržaju nas vodi do dva pitanja:

Šta je ono što je ključno u Maoizmu? Politička moć je fundamentalna stvar u Maoizmu. Politička moć proletarijata, snaga za diktaturu proletarijata, snaga zasnovana na oružanoj snazi na čelu sa Komunističkom partijom. Eksplicitnije:

1) Politička moć pod vođstvom proletarijata u demokratskoj revoluciji;

2) Politička moć za diktaturu proletarijata u socijalističkim i kulturnim revolucijama;

3) Politička moć zasnovana na oružanim snagama na čelu sa Komunističkom partijom, osvojena i odbranjena narodnim ratom.

I, šta je Maoizam? Maoizam je podizanje Marksizma-Lenjinizma na novi, treći, i superioran stadijum u borbi za proletersko rukovodstvo demokratske revolucije, razvoj izgradnje socijalizma i nastavak revolucije pod diktaturom proletarijata u vidu proleterske kulturne revolucije ; sad kada imperijalizam produbljuje svoje raspadanje i kada je revolucija postala glavna tendencija istorije, usred najsloženijih i najvećih ratova viđenih do sada i usljed neumoljive borbe protiv savremenog revizionizma.

O borbi oko Maoizma

Ukratko, borba u Kini za uspostavljanje misli Mao Cedunga je počela 1935. godine na Cunji sastanku, kada Mao preuzeo rukovodstvo Komunističke partije Kine. 1945. na VII kongresu složili su se da je KPK vođena Marksizmom-Lenjinizmom i misli Mao Cedunga, specifikacija koja je potisnuta na VIII Kongresu, s obzirom da je u njoj prevladala desna linija. IX Kongres 1969. godine je nastavio VPKR i ratificirao da je KPK vođena Marksizmom-Lenjinizmom-misli Mao Cedunga; to je najdalje što se uspjelo ostvariti.

Na međunarodnom nivou, stekla je uticaj od 1950. nadalje; ali je sa VPKR počela da se intenzivno širi i njen prestiž je snažno porastao i Mao je prepoznat kao vođa svjetske revolucije i začetnik nove faze u Marksizmu-Lenjinizmu; stoga, veliki broj komunističkih partija su preuzele denominaciju Marksizma-Lenjinizma-misli Mao Cedunga. Na svjetskom nivou, Maoizam se suprotstavio savremenom revizionizmu otvoreno razotkrivajući veoma duboko i snažno, a isto tako je to činio u KPK u vlastitim redovima, a sve to podiglo predsjednikov veliki crveni barjak još više: nova, treća, i vrhunska faza ideologije međunarodnog proletarijata. U ovom trenutku (1988), Maoizam se suočava sa trostrukim napadom sovjetskog, kineskog i albanskog revizionizma. Ali danas, čak i među onima koji priznaju predsjednikov veliki doprinos, uključujući i razvoj Marksizma, postoje neki koji vjeruju da smo još uvijek u fazi Marksizma-Lenjinizma, i drugi koji su samo prihvatili misao Mao Cedunga ali nikako Maoizam.

U ovoj zemlji, očigledno, revizionisti koji prate palicu svojih raznovrsnih gospodara, Gorbačova, Denga, Alia ili Castroa, kontinuirano napadaju Maoizam; među njima se mora osuditi, razotkriti, i neumoljivo boriti protiv Del Pradovog bezosećajnog revizionizma i njegove bande, takozvane “Peruanske Komunističke partije”; bijedne neiskrenosti od samoproglašene “Komunističke partije Perua, Patria Roja” koja, nakon što se postavila kao “veliki maoisti” postaje Dengova sluga, nakon što ga je osudila kada je izopšten 1976. godine, kao i anti-Maoizam tzv “Izquierda Unida” (Jedinstvena ljevica), u čiju su se srž sjatile sve revizionističke, pa čak i anti-marksističke pozicije protekle od lažnih marksista i oportunista mnogih vrsta. Moramo podići Maoizam kao otkrivajuće ogledalo za revizioniste da bi se borili protiv njih neumoljivo, radili na razvoju narodnog rata i pobjedu demokratske revolucije u toku toga, što je nezaobilazan i zadatak strateškog karaktera kojeg se ne možemo odreći.

Komunistička partija Perua, kroz frakciju na čelu sa predsjednikom Gonzalom, koji je bio pokretač rekonstitucije partije, uzela je Marksizam-Lenjinizam- misao Mao Cedunga 1966; 1979. godine pod sloganom “podržati, braniti, i primijeniti Marksizam-Lenjinizam-misao Mao Cedunga!”; 1981.: “Ka Maoizmu”; i, u 1982. je uzela Maoizam kao sastavni dio i vrhunski razvoj ideologije međunarodnog proletarijata: Marksizam-Lenjinizam-Maoizam. Tek sa Narodnim ratom smo shvatili dublje šta Maoizam podrazumijeva i mi smo preuzeli svečano obećanje da ćemo “podržati, braniti, i primijeniti Marksizam-Lenjinizam-Maoizam, prvenstveno Maoizam!” i da ćemo raditi neumorno u pomaganju da se on postavi kao vođa i vodič za svjetske revolucije, uvek crven i besmrtan barjak koji je garancija trijumfa proletarijata, potlačenih nacija, i naroda svijeta u svojim neumoljivim, borbenim marševima željeznih legija prema zlatnom i uvijek sjajnom cilju komunizma.


Dokument je izrađen od strane Komunističke partije Perua (Partido Comunista del Perú)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s