“Nek živi Marksizam-Lenjinizam-Maoizam!” Revolucionarni internacionalistički pokret

“Nek živi Marksizam-Lenjinizam-Maoizam!” Revolucionarni internacionalistički pokret

Revolucionarni internacionalistički pokret (eng. Revolutionary Internationalist Movement – RIM)

 

Nek živi Marksizam-Lenjinizam-Maoizam!

 

Uvod

Godine 1984. osnovan je Revolucionarni internacionalistički pokret (RIM), koji je povezivao jezgro maoističkih revolucionara u svijetu, koji su bili odlučni da povedu borbu za svijet bez eksploatacije i ugnjetavanja, bez imperijalizma, svijet u kojem će se prevazići sama klasna podjela društva – za komunistički svijet budućnosti. Od formiranja našeg Pokreta nastavili smo da napredujemo, i danas, na stogodišnjicu rođenja Mao Cedunga, sa dubokim osjećajem odgovornosti proglašavamo međunarodnom proletarijatu i ugnjetavanim masama svijeta da je naša vodeća ideologija Marksizam-Lenjinizam-Maoizam.

 

Naš Pokret je zasnovan na osnovama Deklaracije Revolucionarnog internacionalističkog pokreta koji je usvojen od strane Druge konferencije marksističko-lenjinističkih partija i organizacija, 1984. godine. Deklaracija podržava revolucionarnu proletersku ideologiju i na osnovu toga uglavnom tačno govori o zadacima revolucionarnih komunista u različitim zemljama na svjetskom nivou, istoriji međunarodnog komunističkog pokreta, i o nekoliko drugih bitnih pitanja. Danas potvrđujemo Deklaraciju kao solidnu osnovu našeg Pokreta na osnovu koje gradimo novu jasnoću i dublje razumijevanje naše ideologije i još jače jedinstvo našeg Pokreta.

 

Deklaracija tačno naglašava „Mao Cedungov kvalitativni razvoj nauke marksizma-lenjinizma“ i potvrđuje da je on tu nauku podigao na „novi stadijum.“ Međutim, korištenje pojma „marksizam-lenjinizam-misao Mao Cedunga“ u našoj deklaraciji odražava tada još nepotpuno razumijevanje tog novog stadijuma. U ovih zadnjih devet godina naš Pokret je bio uključen u dugu, bogatu i korjenitu raspravu i borbu da bi potpuno shvatili Mao Cedungov doprinos marksizmu. U toku istog ovog perioda, partije i organizacije našeg Pokreta i čitavog RIM-a su bile uključene u revolucionarnu borbu protiv imperijalizma i reakcije. Najvažnije je bilo napredno iskustvo narodnog rata koji je vodila Komunistička partija Perua koja je uspjela mobilizovati mase u milionima, koja je protjerala državu sa mnogih dijelova zemlje i na njima uspostavila moć radnika i seljaka. Ovi napreci, u teoriji i praksi, su nam omogućili da dalje produbimo naše shvatanje proleterske ideologije i da na toj osnovi preduzmemo dalekosežan korak ,  prepoznavanje Marksizma-Lenjinizma-Maoizma kao novog, trećeg i višeg stadijuma marksizma.

 

Novi, treći i viši stadijum marksizma

 

Mao Cedung je razjasnio mnoge teze o čitavom nizu bitnih pitanja revolucije. Ali Maoizam nije samo zbir Maovih velikih dostignuća. To je razumljiv i sveobuhvatan razvoj ,arksizma-lenjinizma u novi i viši stadijum. Marksizam-Lenjinizam-Maoizam je integralna cjelina; to je ideologija proletarijata sintetisana i razvijena do novih stadijuma, od marksizma do marksizma-lenjinizma do Marksizma-Lenjinizma-Maoizma, od strane Karla Marksa, V.I. Lenjina i Mao Cedunga, na osnovi iskustava proletarijata i čovječanstva u klasnoj borbi, borbi za proizvodnju i naučnog eksperimenta. On je nepobjedivo oružje koje omogućava proletarijatu da razumije svijet i da ga promijeni kroz revoluciju. Marksizam-Lenjinizam-Maoizam je univerzalno primjenljiv, on je živa i naučna ideologija koja se uvijek razvija i  obogaćuje kroz njegovu primjenu u revoluciji, kao i kroz napredak ljudskog znanja uopšte. Marksizam-Lenjinizam-Maoizam je neprijatelj svih oblika revizionizma i dogmatizma. On je svemoćan jer je istinit.

 

Karl Marks

 

Karl Marks je prvo razvio revolucionarni komunizam prije skoro 150 godina. Uz pomoć bliskog druga Fridriha Engelsa, on je razvio obiman filozofski sistem – dijalektički materijalizam – i otkrio osnovne zakone koji oblikuju ljudsku istoriju.

 

Marks je razvio nauku političke ekonomije koja je otkrila eksploataciju proletarijata i urođenu anarhičnost i protivrječnosti kapitalističkog načina proizvodnje.  Karl Marks je razvio svoju revolucionarnu teoriju koja je blisko povezana sa međunarodnim proletarijatom i služi u njegovoj klasnoj borbi. Izgradio je Prvu internacionalu i zajedno sa Engelsom je napisao Komunistički manifest sa njegovim gromoglasnim pozivom „radnici svih zemalja, ujedinite se!“ Marks je mnogo pažnje pridao Pariskoj Komuni 1871., prvom velikom pokušaju proletarijata da preuzme državnu moć, i sumirao njene lekcije.

 

Naoružao je svjetski proletarijat sa razumijevanjem njegove istorijske misije: preuzimanje političke moći kroz revoluciju, i korištenje ove moći – diktature proletarijata – da transformiše društvene uslove dok god se ne eliminiše i zadnja osnova podjele društva na različite klase.

 

Marks je poveo borbu protiv oportunista u proleterskom pokretu koji su htjeli da ograniče borbu radnika samo na poboljšanje uslova unutar sistema eksploatacije, bez da se bore protiv samog postojanja tog sistema.

 

Stav, pogled i metod Marksa su zajedno nazvani marksizmom, i on predstavlja prvu veliku prekretnicu u razvoju ideologije proletarijata.

 

V.I. Lenjin

 

V.I. Lenjin je razvio marksizam do potpuno novog stadijuma u toku vođenja revolucionarnog pokreta u Rusiji i borbe u međunarodnom komunističkom pokretu protiv revizionizma.

 

Između ostalih doprinosa, Lenjin je analizirao razvoj kapitalizma do njegovog najvišeg stadijuma, imperijalizma. Pokazao je da je svijet podijeljen između šačice imperijalističkih sila i velike većine – potlačenih nacija i naroda – i pokazao je da imperijalističke sile bivaju prisiljene da povremeno zaratuju da bi ponovo podijelile svijet među sobom. Lenjin je opisao doba u kojem živimo kao doba imperijalizma i proleterske revolucije. Lenjin je razvio političku partiju novog tipa, komunističku partiju, kao neophodno oruđe proletarijata za vođenje revolucionarnih masa ka osvajanju moći.

 

Najvažnije, Lenjin je podigao teoriju i praksu proleterske revolucije na potpuno novi nivo time što je vodio proletarijat ka osvajanju i učvršćivanju moći proletarijata, njegove revolucionarne diktature, i to po prvi put sa pobjedom Oktobarske revolucije u bivšoj Carskoj Rusiji 1917. godine.

 

Lenjin se na smrt borio sa revizionistima svog vremena unutar Druge internacionale koja je izdala proletersku revoluciju  i koja je pozivala radnike da brane interese svojih kapitalističkih gospodara u Prvom svjetskom ratu.

 

„Oružje Oktobra“ i Lenjinova borba protiv revizionizma su dalje proširili komunistički pokret u svijetu, ujedinjavajući borbe ugnjetavanih naroda sa svjetskom proleterskom revolucijom, i Treća (ili Komunistička) internacionala je bila osnovana.

 

Lenjinov svestran i obiman razvoj marksizma predstavlja drugi veliki skok u razvoju proleterske ideologije.

 

Nakon Lenjinove smrti, Josif Staljin je branio proletersku diktaturu protiv neprijatelja iznutra, kao i protiv imperijalističkih osvajača u toku Drugog svjetskog rata, i gurao je naprijed socijalističku izgradnju i transformaciju u Sovjetskom Savezu. Staljin se izborio za to da međunarodni komunistički pokret prepozna marksizam-lenjinizam kao drugu veliku prekretnicu u razvoju proleterske ideologije.

 

Mao Cedung

 

Mao Cedung je razvio marksizam-lenjinizam u novi i viši stadijum tokom nekoliko decenija njegovog vođenja kineske revolucije, borbe na svjetskom nivou protiv savremenog revizionizma i, najvažnije, u pronalaženju u teoriji i praksi metod nastavljanja revolucije pod diktaturom proletarijata da bi se spriječila restauracija kapitalizma i da bi se nastavio napredak prema komunizmu. Mao Cedung je uveliko razvio sva tri dijela marksizma – filozofiju, političku ekonomiju i naučni socijalizam.

 

Mao je rekao: „Politička moć raste iz puščane cijevi.“ Mao Cedung je sveobuhvatno razvio vojnu nauku proletarijata kroz njegovu teoriju i praksu narodnog rata. Mao je učio da su ljudi, a ne oružje, odlučujuća stvar u vođenju rata. Naglasio je da svaka klasa ima svoje posebne oblike ratovanja sa svojim posebnim karakterom, ciljevima i sredstvima. Opazio je da se sva vojna logika može svesti na princip: „Ti se bori na svoj način, a ja ću se boriti na svoj,“ i da proletarijat mora skovati vojnu strategiju i taktiku koje mogu naglasiti njegove prednosti, oslobađanjem i oslanjanjem na inicijativu i entuzijazam revolucionarnih masa.

 

Mao je ustanovio da je politika osvajanja baznih područja i sistematskog uspostavljanja političke moći ključna u oslobađanju masa i razvoju oružane borbe naroda i valovitom proširenju njihove političke moći. Insistirao je na potrebi da se mase vode u izvršenju revolucionarne transformacije u baznim područjima kao i da se ta područja razvijaju politički, ekonomski i kulturno u službi i zarad napredovanja revolucionarnog ratovanja.

 

Mao je učio da Partija treba da kontroliše oružje i da oružje nikad ne smije da kontroliše Partiju. Partija mora da bude kao vozilo koje je sposobno da pokrene i vodi revolucionarno ratovanje. Naglasio je da je centralni zadatak revolucije osvajanje političke moći revolucionarnim nasiljem. Mao Cedungova teorija narodnog rata je univerzalno primjenljiva u svim zemljama, ali ona se mora primijeniti na osnovu konkretnih uslova svake zemlje, i posebno se moraju uzeti u obzir revolucionarni putevi u dva tipa zemalja – imperijalističkih zemalja i potlačenih zemalja – koji tipovi i danas postoje u svijetu.

 

Mao je riješio problem stvaranja revolucije u zemlji kojom dominira imperijalizam. Osnovni put koji je stvorio za revoluciju u Kini predstavlja neprocjenljiv doprinos teoriji i praksi revolucije, i on je vodič za dostizanje oslobođenja u zemljama koje ugnjetava imperijalizam. Ovo znači Dugotrajni narodni rat, okruživanje gradova iz sela, sa oružanom borbom kao glavnim tipom borbe, i armijom koju vodi Partija kao glavni oblik organizacije masa, mobilizovanje seljaštva, prije svega siromašnog seljaštva, izvršenje agrarne revolucije, građenje jedinstvenog fronta pod vođstvom Komunističke partije da bi se izvršila Nova demokratska revolucija protiv imperijalizma, feudalizma i birokratskog kapitalizma i da bi se uspostavila zajednička diktatura revolucionarnih klasa koje predvodi proletarijat, i koja je potreban uslov za socijalističku revoluciju koja mora da uslijedi odmah nakon pobjede prvog stadijuma revolucije. Mao je iznio tezu o „tri magična oružja“ – partija, armija, jedinstveni front – nezamjenljivi instrumenti za stvaranje revolucije u svakoj zemlji u skladu sa njenim posebnim uslovima i putem revolucije.

 

Mao Cedung je uveliko razvio proletersku filozofiju, dijalektički materijalizam. Posebno je naglasio da  je zakon protivrječnosti, jedinstvo i borba suprotnosti, temeljni zakon koji upravlja društvom i prirodom. Naglasio je da su jedinstvo i identitet svih stvari privremeni i relativni, a da je borba između suprotnosti neprestana i apsolutna, a iz ovoga proizilaze radikalni raskidi i revolucionarni skokovi. Majstorski je primijenio ovo razumijevanje u analizi odnosa između teorije i prakse, naglašavajući da je u isto vrijeme praksa i jedini izvor i konačno mjerilo istine, i naglašavajući skok od teorije do revolucionarne prakse. Time je Mao dalje razvio proletersku teoriju znanja. Vodio je u iznošenju filozofije milionima ljudi, popularizujući, na primjer, to da se „jedno dijeli u dva“ u suprotnosti sa revizionističkom tezom da se „dva spaja u jedno.“

 

Mao Cedung je još dalje razvio shvatanje toga da je „narod, i samo narod, pokretačka sila istorije svijeta.“ Razvio je shvatanje masovne linije: „uzeti ideje masa ( raštrkane i nesistematizovane) i koncentrisati ih (kroz učenje ih pretvoriti u koncentrisane i sistematične ideje), i onda otići k masama i propagirati i objasniti ove ideje dok ih mase ne prihvate kao svoje, držati se čvrsto uz njih i pretvoriti ih u akciju, i testirati ispravnost ovih ideja u takvoj akciji.“ Mao je naglasio duboku istinu da materija može da postane svijest a svijest materija, dalje razvijajući razumijevanje svjesne dinamične uloge čovjeka u svakom polju ljudskog nastojanja.

 

Mao Cedung je poveo međunarodnu borbu protiv savremenog revizionizma kojeg su predvodili Hruščevljevi revizionisti. Branio je komunističku ideološku i političku liniju protiv savremenih revizionista  i pozivao prave proleterske revolucionare da raskinu sa njima i da izgrade partije na osnovu principa Marksizma-Lenjinizma-Maoizma.

 

Mao Cedung je preduzeo prodornu analizu lekcija restauracije kapitalizma u SSSR-u i nedostataka, a tako i pozitivnih dostignuća izgradnje socijalizma u toj zemlji. Dok je Mao branio velika dostignuća Staljina, takođe je i sumirao Staljinove greške. Sabrao je iskustva socijalističke revolucije u Kini i ponavljanih dvolinijskih borbi protiv revizionističkih sjedišta unutar Komunističke partije kine. Majstorski je primijenio socijalističku dijalektiku u analizi protivrječnosti socijalističkog društva.

 

Mao je učio da Partija mora imati ulogu avangarde – prije, u toku i nakon osvajanja moći – u vođenju proletarijata u istorijskoj borbi za komunizam. Razvio je razumijevanje o tome kako sačuvati proleterski revolucionarni karakter Partije kroz vođenje aktivne ideološke borbe protiv buržoaskih i sitnoburžoaskih uticaja među njenim redovima, o ideološkom preoblikovanju članova Partije, o kritici i samo-kritici i vođenju dvolinijske borbe protiv oportunističkih i revizionističkih linija u Partiji. Mao je učio da kada proletarijat osvoji moć i da kada Partija postane glavna snaga u socijalističkoj državi, protivrječnost između Partije i masa postaje koncentrisani izraz protivrječnosti koje obilježavaju socijalističko društvo kao prelaz između kapitalizma i komunizma.

 

Mao Cedung je razvio proletersko razumijevanje političke ekonomije, protivrječne i dinamične uloge same proizvodnje i njenog međuodnosa sa političkom i ideološkom nadgradnjom društva. Mao je učio da je sistem vlasništva odlučujući u odnosima proizvodnje, ali da se u socijalizmu pažnja mora pridodati i tome da je javno vlasništvo socijalističko i u sadržaju, a ne samo u formi. Naglasio je interakciju između sistema socijalističkog vlasništva i druga dva aspekta odnosa proizvodnje, odnosa između ljudi u proizvodnji i odnosa sistema raspodjele. Mao je razvio lenjinističku tezu da je politika koncentrisani izraz ekonomije, pokazujući da u socijalističkom društvu ispravnost političke i ideološke linije određuje da li proletarijat zapravo ima vlasništvo nad sredstvima za proizvodnju. Obratno, naglasio je da porast revizionizma znači porast buržoazije, i da bi, s obzirom na protivrječnu prirodu socijalističkog društva, bilo lako za one na kapitalističkom putu da vrate kapitalistički sistem ukoliko bi došli u poziciju moći.

 

Duboko je kritikovao revizionističku teoriju proizvodnih snaga i zaključio je da nadgradnja, svijest, može transformisati bazu i da sa političkom moći može razviti proizvodne snage. Sve ovo se izrazilo u Maovom sloganu: „Zgrabimo revoluciju, unaprijedimo proizvodnju.“

 

Mao Cedung je pokrenuo i vodio Veliku proletersku kulturnu revoluciju koja je predstavljala veliki skok naprijed u iskustvu ispoljavanja diktature proletarijata. Stotine miliona ljudi je ustalo da zbaci one na kapitalističkom putu koji su se pojavili unutar socijalističkog društva i koji su bili posebno koncentrisani unutar samog vođstva Partije (kao Liu Šaoči, Lin Biao, Deng Sjaoping). Mao je vodio proletarijat i mase u izazivanju onih na kapitalističkom putu i nametanju interesa, pogleda i volje ogromne većine u svakoj oblasti koja je, čak i u socijalističkom društvu, ostala privatna rezerva eksploatatorske klase i njenog načina razmišljanja.

 

Velike pobjede dobijene u Kulturnoj revoluciji su spriječile kapitalističku restauraciju u Kini čitavu jednu deceniju, i dovele do socijalističke transformacije u ekonomskoj bazi, ali i u obrazovanju, umjetnosti, naučnim istraživanjima i ostalim dijelovima nadgradnje. Pod Maovim vođstvom, mase su iskopale tlo nad kojim se rađa kapitalizam – poput buržoaskog prava i tri velike razlike između grada i sela, između radnika i seljaka, i između mentalnog i fizičkog rada.

 

U toku vatrene ideološke i političke borbe, milioni radnika i ostale revolucionarne mase su mnogo produbile svoju klasnu svijest i savladavanje Marksizma-Lenjinizma-Maoizma, i ojačale svoju sposobnost u rukovanju političke moći. Kulturna Revolucija je vođena kao dio međunarodne borbe proletarijata, i bila je trening za proleterski internacionalizam.

 

Mao je shvatio dijalektički odnos između potrebe za revolucionarnim vođstvom i potrebe za tim se revolucionarne mase podignu i da se osloni na njih da odozdo sprovedu proletersku diktaturu.  Na ovaj način, ojačavanje proleterske diktature je bila ujedno i najduža i najdublja vježba proleterske demokratije ikad dostignute u svijetu, i iz nje su isplivale revolucionarne vođe poput Điang Čing i Džanga Čunčiaoa koji su stajali uz mase i vodili ih u borbu protiv revizionista i koji su nastavili da drže visoko podignut barjak Marksizma-Lenjinizma-Maoizma iako su bili osuđeni na gorak poraz.

 

Lenjin je rekao: „Marksista je samo onaj ko proširuje prepoznavanje klasne borbe na prepoznavanje diktature proletarijata.“ U svjetlu neprocjenljivih lekcija i napredaka postignutih kroz Veliku proletersku kulturnu revoluciju koju je vodio Mao Cedung, ova linija razgraničenja je bila još više zaoštrena. Sada možemo reći da je marksista samo onaj ko proširuje prepoznavanje klasne borbe na prepoznavanje diktature proletarijata i na prepoznavanje objektivnog postojanja klasa, antagonističkih klasnih protivrječnosti, buržoazije u partiji i nastavljanja klasne borbe pod diktaturom proletarijata kroz čitav period socijalizma do komunizma. Kao što je to Mao moćno izjavio: „Nedostatak jasnoće po ovom pitanju dovešće do revizionizma.“

 

Kapitalistička restauracija koja je uslijedila nakon puča 1976. godine koji su vodili Hua Guofeng i Deng Sjaoping, ni na koji način ne negira Maoizam ili svjetska i istorijska dostignuća i ogromne lekcije Velike proleterske kulturne revolucije; prije ovaj poraz potvrđuje Maove teze o prirodi socijalističkog društva i potrebe da se nastavi revolucija pod diktaturom proletarijata.

 

Očigledno, Velika proleterska kulturna revolucija predstavlja svjetski i istorijski ep revolucije, pobjednički vrhunac svjetskih komunista i revolucionara, neprolazno dostignuće. Iako je pred nama čitav put, ta revolucija nam je ostavila velike lekcije koje već primjenjujemo, kao, na primjer, shvatanje da je ideološka transformacija fundamentalna da bi naša klasa osvojila vlast.

 

Marksizam-Lenjinizam-Maoizam: treća velika prekretnica

 

U toku Kineske revolucije Mao je razvio marksizam-lenjinizam na mnogim bitnim poljima. Tek je u iskušenjima Velike proleterske kulturne revolucije naša ideologija uzela zamah i treća velika prekretnica, Marksizam-Lenjinizam-Maoizam, pojavila se u potpunosti. Iz više oblasti Marksizma-Lenjinizma-Maoizma, revolucionarni komunisti mogu da prihvate učenja prethodnih velikih vođa još dublje, a time su i Mao Cedungovi raniji doprinosi dobili dublji značaj. Danas bez Maoizma ne može biti marksizma-lenjinizma. Zaista, negirati Maoizam znači negirati i sam marksizam-lenjinizam.

 

Svaka velika prekretnica u razvoju revolucionarne ideologije proletarijata se susrela sa teškim otporom i samo je uspjela dobiti priznanje kroz žestoku borbu i kroz primjenu u revolucionarnoj praksi. Danas, Revolucionarni internacionalistički pokret proglašava da Marksizam-Lenjinizam-Maoizam mora biti zapovjednik i vodič svjetske revolucije.

 

Stotine miliona proletera i potlačenih masa u svijetu su sve više krenule u borbu protiv svjetskog imperijalističkog sistema i sve reakcije. Na bojnom polju protiv neprijatelja oni traže svoju zastavu. Revolucionarni komunisti moraju rukovati našom univerzalnom ideologijom i moraju je širiti među masama da bi ih dalje oslobodili i da bi organizovali svoje snage, da bi osvojili moć kroz revolucionarno nasilje. Da bi ostvarili ovo, marksističko-lenjinističko-maoističke partije, ujedinjene u Revolucionarnom internacionalističkom pokretu, moraju biti formirane gdje god ne postoje, a postojeće se moraju ojačati da bi pripremile, pokrenule i iznijele pobjedu narodnog rata da bi osvojile moć za proletarijat i ugnjetavane narode. Moramo podržati, braniti i, najvažnije, primijeniti Marksizam-Lenjinizam-Maoizam.

 

Moramo ubrzati našu borbu u formiranju komunističke internacionale novog tipa, zasnovanu na Marksizmu-Lenjinizmu-Maoizmu. Svjetska proleterska revolucija ne može napredovati ka pobjedi bez da izgradi takvo oružje jer, kao što je Mao Cedung učio, ili svi idemo u komunizam, ili ne ide niko.

 

Mao Cedung je rekao: „Marksizam sadrži hiljade istina, ali u posljednjoj instanci one se sve svode na jednu: ispravno je pobuniti se.“ Revolucionarni internacionalistički pokret za svoju početnu tačku uzima pobune masa i poziva proletarijat i revolucionare svijeta da prihvate Marksizam-Lenjinizam-Maoizam. Ova oslobodilačka, partizanska ideologija mora doprijeti do proletarijata i svih ugnjetavanih, jer samo ona može omogućiti pobuni masa da pomete na stranu hiljade godina klasne eksploatacije i da rodi novi svijet komunizma.

 

Dignimo visoko veliki crveni barjak Marksizma-Lenjinizma-Maoizma!

 

  1. Decembar, 1993. godine

 

 

 

———–

Izvor: http://www.bannedthought.net/International/RIM/AWTW/1995-20/ll_mlm_20_eng.htm

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s