“Priroda i značaj naše polemike protiv liberala” V. I. Lenjin

“Priroda i značaj naše polemike protiv liberala” V. I. Lenjin

Gospodin Prokopovič, poznati zagovornik revizionizma i liberalne radne politike, doprineo je Russkiye Vedomosti članak pod nazivom „Opasnost pred nama“. Opasnost, prema ovom političaru, je da će izbori Četvrte Dume biti oblikovani od strane policijskih šefova. Da bi se borili protiv ove opasnosti, on predlaže „jedinstvo svih ustavnih elemenata nacije“, tačnije, Socijal-demokrate i Trudovike, kao i Kadete i Progresiviste.

Desno-kadetski Russkiye Vedomosti u izdavačkoj noti izražava „zadovoljstvo“ člankom gospodina Prokopoviča. „Takvu uniju suprostavljenih snaga“, dalje kaže, smatramo krajnjom neophodnošću u ovom trenutku.“

Zvanični organ Kadeta, Reh, daje pregled Prokopovičevog članka i, citirajući mišljenje Russkiye Vedomosti, u svoje ime daje komentar: „Međutim, sudeći prema objavama Socijal-demokratskog trenda, koji posvećuju svoje energije uglavnom na borbu protiv opozicije, teško je pridodati neki stvarni značaj ovom apelu“ (to jest, apelu za „jedinstvom“).

Tako je bitno pitanje izbornih taktika i stava radnika prema liberalima ponovo pokrenuto. Još jednom vidimo da liberali postavljaju ovo pitanje ne kao ozbiljni političari već kao provodadžije. Njihov cilj nije da uspostave istinu, već da je zamagle.

Zaista, promislite o sledećim okolnostima. Da li liberali misle na ujedinjenje partija kada govore o „jedinstvu“? Ne, ni najmanje. Gospodin Prokopovič, Russkiye Vedomosti i Reh se svi slažu po ovom pitanju.

Konsekventno, ono što oni misle kada govore o jedinstvu je zajednička akcija protiv Desničara – od Puriškeviča do Gučkova – zar ne? Izgleda kao da je tako!

Postavlja se pitanje: da li iko među „Levičarima“ odbija takvu zajedničku akciju?

Niko ne odbija. To je opštepoznato.

Dogovor sa liberalima da se glasa protiv Desničara je tačno ono što se mislim pod „unijom“ između demokrata i liberala na izborima. Zašto, onda, su liberali nezadovoljni? Zašto ne kažu da su se „Levičari“ definitivno i eksplicitno složili sa dogovorima? Zašto su tako stidljivi da spomenu činjenicu da su liberali ti koji nisu rekli ništa jasno, definitivno, eksplicitno i zvanično o dogovorima sa Levičarima, sa demokratama, sa marksistima? Zašto, kada govore o izbornim taktikama, ne kažu ni reč o široko poznatoj odluci Kadetske konferencije, koja je dozvolila blok sa „Levim Oktobristima“?

Činjenice su tu, gospodo, i nikakvo izbegavanje ih ne može izmeniti. Levica je ta, marksisti su ti koji su izjavili, jasno, eksplicitno i javno, u korist dogovora sa liberalima (uključujući i Kadete i Progresiviste), protiv Desničara. I niko drugi do Kadeti nisu izbegavali eksplicitan i zvaničan odgovor povodom Levičara!

Gospodin Prokopovič poznaje ove činjenice sasvim dobro, stoga je potpuno neoprostivo sa njegove strane da iskrivljuje istinu time što ćuti o eksplicitnoj odluci marksista i izbegavanju od strane Kadeta.

Koji je razlog za ovom tišinom? Prosto je previše očigledno iz citirane izjave Reha koja navodi kako mi „usmere svu svoju energiju uglavnom da bi se borili protiv opozicije“.

Iz izbora reči koje Reh upotrebljava, neizbežno proizilazi da ako oni žele da se ujedine sa liberalima, demokrate ne smeju da „usmere svu svoju energiju“ u borbi protiv opozicije. Ali u tom slučaju recite to otvoreno, gospodo! Iznesite svoje uslove eksplicitno i zvanično. Problem sa vama je, međutim, što ne možete to da uradite. Jednostavno bi vam se svi smejali ako biste pokušali da formulišete takav uslov. Iznošenjem takvog uslova porekli biste sami sebe, jer svi ste vi jednoglasno priznali da postoje „duboke razlike“ između liberala i demokrata (da i ne govorimo o marksistima).

A pošto postoje razlike, i to tako duboke, kako je moguće da izbegnemo svađe?

Lažnost liberala je upravo u tome što, sa jedne strane, oni odbijaju sarađivanje, priznaju postojanje dubokih razlika, napominju da je nemoguće „za bilo koju partiju da se odrekne fundamentalnih osnova svog programa“ (Russkiye Vedomosti), ali, sa druge strane, žale se na „borbu protiv opozicije“!!

Ali hajde da bliže istražimo stvar. Za početak, da li je tačno da novine i časopisi o kojima Reh govori usmeravaju sve svoje snage uglavnom na borbu protiv opozicije? Ne, daleko od toga. Liberali ne mogu da ukažu ni na jedno pitanje, nijedno, u kome demokrate ne usmeravaju sve svoje snage uglavnom u borbi protiv Desničara!! Nek bilo ko od vas ko želi ovo da proveri napravi test. Neka uzme, recimo, tri sukcesivna broja bilo kojih marksističkih novina. Nek uzme tri politička pitanja kao probne slučajeve i nek uporedi dokumente koji pokazuju protiv koga je usmerena borba koju marksisti vode u tim pitanjima.

Vi nećete sprovesti taj prost i lagan test, liberalna gospodo, jer bi takav test dokazao da grešite.

Ni to nije sve. Postoji još jedna, i naročito bitna, stavka koja vas još više opovrgava. Kako demokrate uglavnom, a naročito marksisti, vode svoju borbu protiv liberala? Vode je na takav način, i samo na takav način, da svaka – sigurno i apsolutno svaka – opaska ili optužba usmerena protiv liberala prirodno uključuje još oštriju opasku, i još veću optužbu protiv desničara.

To je suština stvari, ključ celog pitanja! Nekoliko primera će bolje razjasniti našu ideju.

Mi optužujemo liberale, Kadete, za kontrarevolucionarnost. Pokažite nam bilo koju našu optužbu ove vrste koja se ne izražava još silovitije protiv Desničara.

Mi optužujemo liberale za „nacionalizam“ i „imperijalizam“. Pokažite nam bilo koju našu optužbu ove vrste koja se ne izražava još silovitije protiv Desničara.

Optužili smo liberale da se plaše pokreta masa. Možete li naći u našim novinama formulaciju ove optužbe koja takođe nije protiv Desničara?

Mi smo optužili liberale što brane „određene“ srednjevekovne institucije koje su sposobne da „deluju“ protiv radnika. Optužiti liberale za to znači samo optužiti sve Desničare za istu stvar, ako ne i više.

Ovi se primeri mogu beskonačno umnožavati. Naći ćete da uvek i svuda, bez izuzetka, demokrate radničke klase optužuju liberale za zbližavanje sa Desničarima, za neodlučnu i fiktivnu prirodu njihove borbe protiv Desničara, za njihovu malodušnost, time optužujući Desničare, ne samo za „pola greha“ već za „ceo greh“.

„Borba protiv liberala“ koju vode demokrate i marksisti je na višem niovu, doslednija i bogatija u sadržaju, i čini više da prosvetli i okupi mase, nego borba protiv Desničara. Tako, gospodo, stvari stoje!

I da ne bi ostavljali sumnji o ovome, da bi predubredili apsurdna iskrivljenja značenja i značaja naše borbe protiv liberala – da predupredimo, na primer, apsurdu teoriju „jedne reakcionarne mase“ (na primer, skupljanje liberala i desničara u jedan politički koncept reakcionarnog bloka, reakcionarne mase) – mi uvek pazimo, u našim zvaničnim izjavama, da govorimo o borbi protiv Desničara koristeći termine drugačije od onih koje koristimo u našoj borbi protiv liberala.

Gospodin Prokopovič ovo zna sasvim dobro, kao što zna svaki dobro obrazovani liberal. On zna, na primer, da u našoj definiciji društvene, klasne prirode raznih partija, mi uvek ukazujemo na srednjevekonvnost Desničara i buržujsku prirodu liberala. I postoji ogromna razlika između ove dve stvari. Srednjevekovnost može (i treba) biti uništena, čak i u okvirima kapitalizma. Buržoaska priroda ne može biti uništena u tim okvirima, ali mi možemo (i trebamo) „ulagati žalbe“ od buržujskog zemljoposednika do buržujskog seljaka, od buržujskog liberala do buržujskog demokrate, od buržujske poluslobode do buržujske potpune slobode. Samo kroz ovakve žalbe, i samo u takvim žalbama se naša kritika liberala sastoji u periodu kroz koji Rusija sada prolazi, dakle, kritika koju mi izlažemo stoji na pozicijama trenutnih i narednih zadataka tog perioda.

Uzmite sledeću izjavu iz članka g. Prokopoviča; „Stvaranje razumnih uslova za politički život masa naroda – to je trenutni cilj pred nama koji ujedinjuje Levičare i opoziciju.“

Ništa ne može biti beznačajnije, praznije iznutra i pogrešnije od ove izjave. Čak i Oktobrista, čak i čvrsti „nacionalista“, će se pozvati na nju, jer je tako neodređena. To je obično obećanje, čista deklamacija, diplomatsko prikrivanje stvarnih misli. Ali ako g. Prokopovič, kao toliko drugih liberala, ima jezik kojim ume da skriva svoje misli, mi ćemo izvršiti našu dužnost da otkrijemo ono što se krije iza njegove izjave. Da bi ostali na bezbednoj strani, uzmimo neki manji primer, nešto što je manje bitno.

Da li je sistem sa dve skupštine razumni uslov za politički život? Mi smatramo da ne. Progresivisti i Kadeti misle da jeste. Za držanje takvih pogleda, mi optužujemo liberale da su antidemokratski, da su kontrarevolucionarni. I kroz formulisanje ove optužbe protiv liberala, mi stavljamo još veću optužbu protiv Desničara.

Nadalje, pitanje proizilazi: Šta je sa „unijom Levice i opozicije“? Da li mi, na račun ove razlike u mišljenjima, odbijamo da se ujedinimo sa liberalima protiv Desničara? Nipošto. Kontrarevolucionarni pogledi liberala po ovom pitanju, kao i sličnim pitanjima, mnogo bitnijim pitanjima političkih sloboda, su nam poznati već dugo vremena – od 1905e ili još i ranije. Bez obzira, mi ponavljamo čak i 1912e da i u drugom izbornom krugu i drugoj faza glasanja dozvoljeno je ući u dogovore sa liberalima protiv Desničara. Jer, uprkos njenoj malodušnosti, buržujsko monarhistički liberalizam nije isto što i feudalna reakcija. Bila bi to jako loša politika radničke klase da ne iskoristi ovu razliku.

Ali da nastavimo. Kako bi trebali da je iskoristimo? Na kojim uslovima „jedinstvo između Levičara i opozicije“ biva moguće? Odgovor liberala je: pošto Levičari vode borbu protiv opozicije, nema smisla govoriti o ujedinjenju. I liberal dalje objašnjava svoje ideje: što skromniji zahtev, širi krug onih koji se sa njim slažu, to kompletnija saradnja, i stoga je veća sila sposobna da sprovede taj zahtev. „Tolerantan“ ustav koji obezbeđuje sistem sa dve skupštine (i druge – kako da se blago izrazimo? – blage digresije od demokratije) imao bi podršku demokrata i svih liberala; to je velika stvar. Ali ako insistirate na „čistoj“ demokratiji, Progresivisti će odustati, i time bi se „otuđili“ i Kadeti, sa rezultatom da „ustavotvorni elementi“ bivaju razjedinjeni i oslabljeni.

Ovako liberal rezonuje. Ali mi rezonujemo drugačije. Naša glavna premisa je da ukoliko mase nisu politički svesne ne može biti promene na bolje. Liberal posmatra više slojeve, mi gledamo „niže slojeve“. Ako se suzdržimo od objašnjavanja štetnosti sistema dve skupštine, ili ako se opustimo čak i malo u „borbi“ protiv svih vrsti antidemokratskih pogleda na ovo pitanje, možemo „navući“ liberalnog poslodavca, trgovca, pravnika, profesora, koji su svi istog pera kao i Puriškevič, i koji ne mogu učiniti ništa ozbiljno protiv Puriškevičista. Time što bi ih „navukli“, mi se otuđujemo od masa – u smislu da mase, kojima demokratija nije samo oglasna tabla, ne samo fraza, već njihovo stvarno, životno pitanje, pitanje života i smrti, bi izgubile poverenje u partizane sistema dve skupštine; i takođe u smislu da popuštanjem u napadu na sistem dve skupštine implicira neadekvatnu političku edukaciju masa, a uoliko mase nisu politički svesne, budne i pune odlučnosti, nikakve promene na bolje se ne mogu dogoditi.

Kadeti i Prokopovječići nam govore da našim polemikama protiv liberala unosimo razdor između Levice i opozicije. Naš je odgovor da dosledna demokratija odbija kolebljive i nepouzdane liberale, one tolerantnije prema Puriškevičizmu – a oni predstavjaju tek šačicu; sa druge strane, to privlači milione koji se sada bude za novi život, za „razuman politički život“, pod kojim mislimo nešto sasvim drugo, nešto što nije nimalo slično onome što g. Prokopovič misli pod time.

Umesto sistema dve skupštine, mogli bi navesti primer organizovanja zemljišnih komiteta. Trebao bi uticaj u ovim komitetima biti tako podeljen da se podeli trećina zemljoposednicima, trećina seljacima i trećina birokratama, kako Kadeti predlažu, ili bi oni trebali biti odabrani krajnje slobodno, na osnovi potpunog demokratskog izbornog zakona? Šta, gospodine Prokopoviču, imamo mi da razumemo, povodom ove tačke, pod „razumnim uslovima za politički život masa naroda? Koga ćemo odbiti a koga privući držeći se dosledno demokratskog puta po ovom pitanju?

I nemojte dopustiti da Russkiye Vedomosti odgovori da „trenutno jedna tačka dominira nad svim drugim tačkama programa, tačka zajednička svim progresivnim partijama – zahtev za političkom slobodom“. Baš zato što ova tačka dominira – i to je neosporno, to je jevanđelje istine – postoji potreba za širokim masama, za milionima i milionima ljudi, da razlikuju poluslobodu i slobodu, i da vide neraskidive veze između političke demokratije i demokratske agrarne reforme.

Ukoliko mase nisu zainteresovane, politički svesne, potpuno budne, aktivne, odlučne i nezavisne, apsolutno ništa ne može biti urađeno u ove ove sfere.

 

“Međunarodni karakter Oktobarske revolucije” Josif Staljin

“Međunarodni karakter Oktobarske revolucije” Josif Staljin

O desetogodišnjici Oktobra

„Pravda“, br. 255, 6-7 novembra 1927 g.

 

Oktobarska revolucija nije samo revolucija u „nacionalnom okviru“. Ona je, pre svega, revolucija internacionalnog, svetskog karaktera, jer znači radikalan zaokret u svetskoj istoriji čovečanstva od starog, kapitalističkog sveta k novom, socijalističkom svetu.

U prošlosti su se revolucije obično svršavale time što je jedna grupa eksploatatora smenjivala na kormilu države drugu grupu eksploatatora. Eksploatatori su se menjali, eksplatacija je ostajala. Tako je bilo za vreme oslobodilačkih pokreta robova. Tako je bilo u periodu ustanaka kmetova. Tako je bilo u periodu poznatih „velikih“ revolucija u Engleskoj, u Francuskoj, u Nemačkoj. Ne govorim o Pariskoj komuni, koja je bila prvi, slavni, junački ali ipak neuspeo pokušaj proletarijata da okrene istoriju protiv kapitalizma.

Oktobarska revolucija principijelno se razlikuje od tih revolucija. Ona postavlja sebi za cilj da ne zameni jedan oblik eksploatacije drugim oblikom eksploatacije, jednu grupu eksploatatora drugom grupom eksploatatora, nego da uništi svaku eksploataciju čoveka čovekom, da uništi sve eksploatatorske grupe bez izuzetka, da uspostavi diktaturu proletarijata, da uvede vlast najrevolucionarnije klase među svim ugnjetenim klasama koje su dosad postojale, da organizuje novo besklasno socijalističko društvo.

Baš zbog toga pobeda Oktobarske revolucije znači radikalan preokret u istoriji čovečanstva, radikalan preokret u istorijskoj sudbini svetskog kapitalizma, radikalan preokret u oslobodilačkom pokretu svetskog proletarijata, radikalan preokret u metodama borbe i oblicima organizacije, u načinu života i tradicijama, u kulturi i ideologiji eksploatisanih masa celog sveta.

To je razlog zbog kojeg Oktobarska revolucija ima internacionalni, svetski karakter.

Utome je koren onih dubokih simpatija koje prema Oktobarskoj revoluciji gaje ugnjetene klase svih zemalja, videći u njoj zalogu svog oslobođenja.

Mogli bismo navesti niz osnovnih pitanja po liniji kojih Oktobarska revolucija vrši uticaj na razvitak revolucionarnog pokreta u celom svetu.

1.

Oktobarska revolucija značajna je u prvom redu zbog toga što je probila front svetskog imperijalizma, oborila imperijalističku buržoaziju u jednoj od najvećih kapitalističkih zemalja i postavila na vlast socijalistički proletarijat.

Klasa najamnih radnika, klasa progonjenih, klasa ugnjetenih i eksploatisanih prvi put u istoriji čovečanstva uzdigla se do položaja vladajuće klase, pružajući zarazan primer proleterima svih zemalja.

To znači da je Oktobarska revolucija otvorila novu epohu, epohu proleterskih revolucija u zemljama imperijalizma.

Ona je oduzela oruđa i sredstva za proizvodnju spahijama i kapitalistima i pretvorila ih u društvenu svojinu suprotstavivši na taj način buržoaskoj svojini socijalističku svojinu. Time je ona demaskirala laž kapitalista da je buržoaska svojina neprikosnovena, sveta, večna.

Ona je istrgla vlast iz ruku buržoazije, lišila buržoaziju političkih prava, razorila buržoaski državni aparat i predala vlast sovjetima, suprotstavivši na taj način buržoaskom parlamentarizmu, kao demokratiji kapitalističkoj, socijalističku vlast sovjeta, kao demokratiju proletersku. Lafarg je bio u pravu kada je još 187. godine rekao da će sutradan posle revolucije „svi bivši kapitalisti biti lišeni izbornih prava“. Time je Oktobarska revolucija demaskirala laž socijal-demokrata da je sada moguć mirni prelaz k socijalizmu kroz buržoaski parlamentarizam.

Ali se Oktobarska revolucija na tome nije zaustavila niti mogla zaustaviti. Pošto je razorila staro, buržoasko, ona se prihvatila toga da radi novo, socijalističko. Deset godina Oktobarske revolucije jeste deset godina izgradnje partije, sindikata, sovjeta, kooperacije, kulturnih organizacija, saobraćaja, industrije, Crvene armije. Nesumnjivi uspesi socijalizma u SSSR na frontu izgradnje očigledno su pokazali da proletarijat može uspešno upravljati zemljom bez buržoazije i protiv buržoazije, da on može uspešno izgrađivati industriju bez buržoazije i protiv buržoazije, da on može uspešno rukovoditi čitavom narodnom privredom bez buržoazije i protiv buržoazije, i da on može uspešno izgrađivati socijalizam uprkos kapitalističkom okruženju. Stara „teorija“ da eksploatisani ne mogu bez eksploatatora, kao god što ni glava i ostali delovi tela ne mogu bez želuca, – nije samo svojina Menenija Agripe, poznatog rimskog senatora iz stare istorije. Ta je „teorija“ sada ugaoni kamen političke „filozofije“ socijal-demokratije uopšte, socijal-demokratske politike koalicije s imperijalističkom buržoazijom napose. Ta „teorija“, koja je dobila karakter predrasude, sada je jedna od najozbiljnijih prepreka na putu k revolucionisanju proletarijata kapitalističkih zealja. Jedan od najvažnijih rezultata Oktobarske revolucije jeste činjenica da je ona toj lažnoj „teoriji“ zadala smrtni udarac.

Treba li još dokazivati da ovi i slični rezultati Oktobarske revolucije nisu mogli niti mogu ostati bez ozbiljnog uticaja na revolucionarni pokret radničke klase u kapitalističkim zemljama?

Takve opštepoznate činjenice kao što su postepeni porast komunizma u kapitalističkim zemljama, sve veće simpatije proletera svih zemalja prema radničkoj klasi SSSR, najzad, pristizanje brojnih radničkih delegacija u zemlju sovjeta, nesumnjivo govore o tome da seme koje je Oktobarska revolucija posejala već počinje donositi plodove.

2.

Oktobarska revolucija poljuljala je imperijalizam ne samo u centrima njegove vladavine, ne samo u „metropolama“. Ona je zadala udarac i pozadini imperijalizma, njegovoj periferiji, potkopavši vladavinu imperijalizma u kolonijalnim i zavisnim zemljama.

Oborivši spahije i kapitaliste, Oktobarska revolucija raskinula je lance nacionalnog i kolonijalnog ugnjetavanja i od njega oslobodila bez izuzetka sve ugnjetene narode jedne ogromne države. Proletarijat ne može osloboditi sebe ne oslobađajući ugnjetene narode. Karakteristična crta Oktobarske revolujcije jeste činjenica da je ona u SSSR izvršila nacionalne i kolonijalne revolucije ne pod zastavom nacionalne mržnje i međunarodnih sukoba, nego pod zastavom uzajamnog povjerenja i bratskog zbliženja radnika i seljaka svih nacionalnosti SSSR, ne u ime nacionalizma, nego u ime internacionalizma.

Baš zbog toga što su nacionalne i kolonijalne revolucije kod nas izbršene pod rukovodstvom proletarijata i pod zastavom internacionalizma, baš zato što su se narodi-partije, narodi-robovi, prvi put u istoriji čovečanstva uzdigli do položaja zaista slobodnih i zaista jednakih naroda, pružajući zarazan primer ugnjetenim narodima celog sveta.

To znači da je Oktobarska revolucija otvorila novu epohu, epohu kolonijalnih revolucija, koje se u ugnjetenim zemljama sveta vrše u savezu s proletarijatom, pod rukovodstvom proletarijata.

Ranije je „bilo uobičajeno“ misliti da je svet od pamtiveka podeljen na niže i više rase, na crne i bele, od kojih su prve nesposobne za civilizaciju i osuđene da budu objekat eksploatisanja, a druge predstavljaju jedine nosioce civilizacije, pozvane da eksploatišu prve. Sada tu legendu treba smatrati razbijenom i odbačenom. Jedan od najvažnijih rezultata Oktobarske revolucije jeste činjenica da je ona toj legendi zadala smrtni udarac, pokazavši na delu da su oslobođeni neevropski narodi, uvučeni u struju sovjetskog razvitka, sposobni isto onako kao i evropski narodi da pokrenu napred zaista progresivnu kulturu i zaista progresivnu civilizaciju.

Ranije je „bilo uobičajeno“ misliti da je jedini metod oslobođenja ugnjetenih naroda metod buržoaskog nacionalizma, metod razdvajanja jedne nacije od druge, metod njihovog razjedinjavanja, metod jačanja nacionalne mržnje među radnim masama različitih nacija. Sada tu legendu treba smatrati opovrgnutom. Jedan od najvažnijih rezultata Oktobarske revolucije jeste činjenica da je ona toj legendi zadala smrtni udarac, pokazavši na delu mogućnost i celishodnost proleterskog, internacionalnog metoda, pokazavši na delu mogućnost i celishodnost bratskog saveza radnika i seljaka najrazličitijih naroda na načelima dobrovoljnosti i internacionalizma. Postojanje Saveza Sovjetskih Socijalističkih Republika, koji je prototip budućeg ujedinjenja trudbenika svih zemalja u jedinstvenu svetsku privredu, ne može a da ne služi kao direktan dokaz za to.

Ne treba ni govoriti da ovi i njima slični rezultati Oktobarske revolucije nisu mogli niti mogu ostati bez ozbiljnog uticaja na revolucionarni pokret u kolonijalnim i zavisnim zemljama. Takve činjenice kao što su porast revolucionarnog pokreta ugnjetenih naroda u Kini, u Indoneziji, u Indiji itd. i sve veće simpatije tih naroda za SSSR – nedvosmisleno govore o tome.

Era neometanog eksploatisanja i ugnjetavanja kolonija i zavisnih zemalja je prošla.

Nastupila je era oslobodilačkih revolucija u kolonijalnim i zavisnim zemljama, era buđenja proletarijata tih zemalja, era njihove hegemonije u revoluciji.

3.

Posejavši seme revolucije kako u centre imperijalizma, tako i u njegovu pozadinu, oslabivši moć imperijalizma u „metropolama“ i poljuljavši njegovu vladavinu u kolonijama, – Oktobarska revolucija dovela je time u pitanje i samo postojanje svetskog kapitalizma u celini.

Dok je spontani razvitak kapitalizma u uslovima imperijalizma prerastao, – usled svoje neravnomernosti, usled neizbežnosti konflikata i ratnih sukoba, najzad, usled nečuvene imperijalističke klanice, – u proces truljenja i umiranja kapitalizma, dotle su Oktobarska revolucija i s njom povezano otpadanje jedne ogromne zemlja od svetskog sistema kapitalizma morali ubrzati taj proces, potkopavajući korak po korak same temelje svetskog imperijalizma.

Ne samo to. Podrivajući imperijalizam, Oktobarska revolucija je istovremeno stvorila, u vidu prve proleterske diktature, moćnu i otvorenu bazu svetskog revolucionarnog pokreta, koju on ranije nikad nije imao i na koju se on sada može osloniti. Ona je stvorila onaj moćni i otvoreni centar svetskog revolucionarnog pokreta koji on ranije nikad nije imao i oko kojeg se on sada može okupljati, organizujući jedinstveni revolucionarni front proletera i ugnjetenih naroda svih zemalja protiv imperijalizma.

To znači, pre svega, da je Oktobarska revolucija zadala svetskom kapitalizmu smrtnu ranu, od koje se on više nikad neće oporaviti. Baš zbog toga kapitalizam nikad više neće povratiti sebi onu „ravnotežu“ i onu „stabilnost“, koju je imao pre Oktobra. Kapitalizam se može delimično stabilizovati, on može racionalizovati svoju proizvodnju, predati upravu zemlje fašizmu, privremeno sputati radničku klasu, ali on nikad neće povratiti sebi ono „spokojstvo“ i onu „sigurnost“ i onu „ravnotežu“ i onu „stabilnost“ kojima se on ranije kočoperio, jer je kriza svetskog kapitalizma došla do takvog stepena razvitka kada plamen revolucije neizbežno mora izbijati čas u centrima imperijalizma, čas na periferiji, uništavajući kapitalističke zakrpe i približavajući iz dana u dan pad kapitalizma. Tačno onako kao u poznatoj basni „rep iz blata – klun u blato, kljun iz blata – rep u blato“.

To znači, drugo, da li je Oktobarska revolucija uzdigla na određenu visinu snagu i značaj, hrabrost i borbenu spremnost ugnjetenih klasa čitavog sveta, primoravajući vladajuće klase da računaju s njima kao s novim ozbiljnim faktorom. Sada se na radne mase sveta ne može više gledati kao na „slepu gomilu“ koja luta u tami i koja nema perspektiva, jer je Oktobarska revolucija stvorila za njih svetionik koji im osvetljava put i otvara perspektive. Ako ranije nije postojao jedan svetski javni forum otkuda bi se mogle demonstrirati i uobličavati nade i zežnje ugnjetenih klasa, sada takav forum postoji u vidu prve proleterske diktature. Teško da se može sumnjati u to da bi uništenje tog foruma za dugo vremena prekrilo društveno-politički život „naprednih zemalja“ mrakom neobuzdane crne reakcije. Ne može seporicati da čak i sama činjenica što postoji „boljševička država“ obuzdava mračne sile reakcije, olakšavajući ugnjetenim klasama borbu za njihovo oslobođenje. Time se upravo i objašnjava ona životinjska mržnja koju gaje eksploatatori svih zemalja prema boljševicima. Istorija se ponavlja, iako na novoj osnovi. Kao što je ranije, u periodu propadanja feudalizma, reč „jakobinac“ kod aristokrata svih zemalja izazivala užas i gnjušanje, tako i sada, u periodu propadanja kapitalizma reč „boljševik“ izaziva u buržoaskim zemljama užas i gnušanje. I obrnuto, kao što je ranije Pariz bio utočište škola za revolucionarne predstavnike buržoazije u njenom usponu, tako je sada Moskva utočište i škola za revolucionarne predstavnike buržoazije u njenom usponu. Mržnja prema jakobincima nije spasla feudalizam od sloma- Može li se sumnjati u to da mržnja prema boljševicima neće spasti kapitalizam od njegovo neizbežnog poraza?

Era „stabilnosti“ kapitalizma je prošla, odnevši sa sobom legendu o nepokolebljivosti buržoaskog poretka.

Nastupila je era propadanja kapitalizma.

4.

Oktobarska revolucija nije samo revolucija u oblasti ekonomskih, društvenih i političkih odnosa. Ona je ujedno revolucija u umovima, revolucija u ideologiji radničke klase. Oktobarska revolucija rodila se i ojčala pod zastavom marksizma, pod zastavom ideje diktature proletarijata, pod zastavom lenjinizma, koji je marksizam epohe imperijalizma i proleterskih revolucija. Zato ona znači pobedu marksizma nad reformizmom, pobedu lenjinizma nad socijal-demokratizmom, pobedu III Internacionale nad II Internacionalom.

Oktobarska revolucija povukla je nepremostivu brazdu između marksizma i socijal-demokratizma, između politike lenjinizma i politike socijal-demokratizma. Ranije, pre pobede diktature proletarijata, socijal-demokratija se mogla kititi zastavom marksizma ne poričući otvoreno ideju diktature proletarijata, ali i ne radeći ništa, apsolutno ništa da približi ostvarenje te ideje, jer takvo držanje socijal-demokratije nije stvaralo nikakve opasnosti po kapitalizam. Tada, u tom periodu, socijal-demokratija se formalno stapala ili gotovo stapala s marksizmom. Sada, posle pobede diktature proletarijata, kad je svako svojim očima video k čemu vodi marksizam i šta može značiti njegova pobeda, socijal-demokratija ne može više da se kiti zastavom marksizma, ne može da koketira s idejom diktature proletarijata a da ne stvara izvesnu opasnost po kapitalizam. Odavno prekinuvši s duhom marksizma, ona je bila prinuđena da prekine i sa zastavom marksizma, ustala je otvoreno i nedvosmisleno protiv čeda marksizma, protiv Oktobarske revolucije, protiv prve diktature proletarijata na svetu. Sada se ona morala ograditi, i zaista se ogradila, od marksizma, jer u današnjim prilikama, nije moguće nazvati se marksistom, a ne pomagati otvoreno i bez rezerve prvu proletersku diktaturu na svetu, ne voditi revolucionarnu borbu protiv svoje buržoazije, ne stvarati uslove za pobedu diktature proletarijata u svojoj vlastitoj zemlji. Između socijal-demokratije i marksizma pukla je provalija. Odsada jedini nosilac i bedem marksizma jeste lenjinizam, komunizam.

Ali stvar se nije ograničila samo na to. Razgraničivši socijal-demokratiju i marksizam, Oktobarska revolucija pošla je dalje, odbacivši je u tabor direktnih branilaca kapitalizma protiv prve proleterske diktature na svetu. Kada gg. Adleri u Baueri, Velsi i Levi, Longei i Blimu kude „sovjetski režim“, slaveći parlamentarnu „demokratiju“, onda oni time hoće da kažu da se bore i da će se boriti za restauraciju kapitalističkog pokretka u SSSR, za održanje kapitalističkog ropstva u „civilizovanim“ državama. Današnji socijal-demokratizam jeste idejni oslonac kapitalizma. Lenjin je po sto puta bio u pravu kad je rekao da su današnji socijal-demokratski političari „pravi agenti buržoazije u radničkom pokretu, radničke sluge kapitalističke klase“, da će oni u „građanskom ratu proletarijata protiv buržoazije“ neizbježno stati „na stranu versaljaca protiv komunara“. Nemoguće je svršiti s kapitalizmom dok se ne svrši sa socijal-demokratizmom u radničkom pokretu. Zato je era umiranja kapitalizma ujedno i era umiranja socijal-demokratizma u radničkom pokretu. Veliki značaj Oktobarske revolucije sastoji se, pored ostalog, u tome što ona znači neizbežnu pobedu lenjinizma nad socijal-demokratizmom u svetskom radničkom pokretu.

Era vladavine II  Internacionale i socijal-demokratizma u radničkom pokretu završena je.

Nastupila je era vladavine lenjinizma i III Internacionale.

“Boriti se protiv buržoaskih ideja u partiji” Mao Cedung

“Boriti se protiv buržoaskih ideja u partiji” Mao Cedung

Boriti se protiv buržoaskih ideja u partiji

12. avgust, 1953.
(Govor na Nacionalnoj konferenciji o finansijskom i ekonomskom radu održanoj 1953.)

Naša konferencija je bila uspješna, i premijer Žu je napravio dobru sumaciju.

Nakon pokreta protiv “tri zla” i “pet zala”, jasno je da su u partiji pronađene dvije vrste grešaka koje su različite po svojoj prirodi. Jedna vrsta je obične prirode, na primjer, “pet neumjerenosti”, greške koje bilo ko može napraviti i koje se mogu pojaviti bilo kad; “pet neumjerenosti” može takođe da postane “pet nedostataka”. Druga vrsta je greška principa, poput tendencije prema kapitalizmu. Ovo je odraz buržoaskih ideja unutar partije i pitanje stava koji je protivan marksizmu-lenjinizmu.

Pokreti protiv “tri zla” i “pet zala” su zadali jake udarce buržoaskim idejama unutar partije. Ali u to vrijeme, jedino buržoaske ideje koje su se odnosile na korupciju i rasipništvo su dobile pažnju, dok one koje su se manifestovale u pitanjima koja se tiču partijske linije, nisu bile diskutovane. Potonje se mogu naći ne samo u našem finansijskom i ekonomskom radu, nego u političkom i sudskom, kulturnom, obrazovnom, i drugim poljima, i među drugovima na lokalnom nivou, ali isto tako i na nacionalnom nivou.

Greške u našem finansijskom i ekonomskom radu su bile teško kritikovane još od prošlog decembra, kada je drug Bo Jibo pokrenuo novi sistem oporezivanja koji je zahtijevao “jednakost između javnih i privatnih preduzeća” (1) i takođe na ovoj konferenciji. Taj sistem, ako bi dozvolili da se razvije, nesumnjivo bi doveo do kapitalizma, i kršio bi marksizam-lenjinizam i partijsku opštu liniju za tranzicioni period.

Gdje će tranzicioni period voditi, do socijalizma ili kapitalizma? Partijska opšta linija propisuje tranziciju u socijalizam. Ovo zahtijeva period borbe koji traje znatno dugo. Za razliku od greške Džanga Cušana, (2) greška koja je napravljena u novom sistemu oporezivanja uključuje pitanje ideologije i udaljavanje od partijske opšte linije. Moramo pokrenuti borbu u partiji protiv buržoaskih ideja. Ideološki, partijsko članstvo pada u tri kategorije: neki drugovi su čvrsti i nepokolebljivi i oni su marksisti-lenjinisti u svom razmišljanju; veliki broj su suštinski marksisti-lenjinisti ali su inficirani sa nemarksističko-lenjinističkim idejama; i mali dio su loši, njihovo razmišljanje je nemarksističko-lenjinističko. Kritikujući Bo Jibove pogrešne ideje, neki kažu da njegove greške proističu iz sitnoburžoaskog individualizma; to nije sasvim pravilno. On treba da bude kritikovan prvenstveno zbog svojih buržoaskih ideja, koje su u korist kapitalizma, a štetne socijalizmu. Samo takva kritika je ispravna. “Lijeve” oportunističke greške, kao što smo ranije rekli, su odraz sitnoburžoaskog fanatizma u partiji; one se pojavljuju u vremenima kada raskidamo sa buržoazijom. Tri puta kada smo sarađivali sa buržoazijom, tj. u prvom periodu saradnje između Kuomintanga i Komunističke partije, u periodu Rata otpora protiv Japana, i u sadašnjem periodu, buržoaska ideologija je uticala na određen broj ljudi u partiji, i oni su se kolebali. Tako je Bo Jibo napravio svoju grešku.

Bo Jibova greška nije izolovan slučaj. Takve greške se pronalaze ne samo na nacionalnom nivou, ali isto na onim višim administrativnim područjima, provincijama i opštinama. Svako veće administrativno područje, svaka provincija i opština, treba da sazove sastanak da pregleda svoj rad u skladu sa rezolucijom Druge opšte sjednice Sedmog sastava Centralnog komiteta i sumiranja trenutne konferencije, da bi edukovala svoje kadrove.

Nedavno sam bio u Vuhanu i Nankingu i naučio sam mnogo toga, i to je bilo korisno. Praktično ništa ne dolazi do mene u Pekingu, stoga moram otići na put s vremena na vrijeme. Centralni vodeći organ je fabrika koja izbacuje ideje kao svoje proizvode. Ako taj organ ne zna šta se dešava na nižim nivoima, ne dobija sirovi materijal ili nema poluprerađene proizvode na kojima bi radio, kako onda može stvoriti bilo kakve proizvode? Nekada su završeni proizvodi stvoreni od strane lokalnih organa, i centralni vodeći organ treba samo da ih popularizuje širom zemlje. Na primjer, uzmimo pokret protiv stara i nova “tri zla”.  (3) Oba su pokrenuta u lokalnim ograncima. Odjeljenja pod centralnim autoritetom izdaju smijernice sasvim arbitrarno. Proizvodi iz ovih odijeljenja treba da budu vrhunski, ali su oni zapravo nižeg kvaliteta i postoji veliki broj beskorisnog škarta. Vodeći organi u većim administrativnim područjima, provincijama i opštinama su lokalne fabrike za stvaranje ideja, i njihovi proizvodi takođe treba da budu vrhunski.

Bo Jibova greška je manifestacija buržoaskih ideja. Ona koristi kapitalizmu i šteti socijalizmu i polusocijalizmu i ide u smijeru protiv rezolucije Druge opšte sjednice Sedmog sastava Centralnog komiteta.

Na koga treba da se oslanjamo? Na radničku klasu ili na buržoaziju? Rezolucija Druge opšte sjednice Sedmog sastava Centralnog komiteta je još davno bila vrlo jasna: “Moramo potpuno da se oslanjamo na radničku klasu.” Rezolucija takođe kaže da u rehabilitaciji i razvoju proizvodnje, pravilo mora da bude sljedeće: proizvodnja državne industrije je na prvom mjestu, proizvodnja privatne industrije na drugom, a manufaktura na trećem. Naglasak je na industriji, i prije svega, na teškoj industriji, koja je u vlasništvu države. Od pet sektora naše sadašnje ekonomije, ekonomija u državnom vlasništvu je glavni sektor. Kapitalistička industrija i trgovina moraju s vremenom da budu usmjereni ka državnom kapitalizmu.

Rezolucija Druge opšte sjednice kaže da kvalitet život radnika i drugog radnog naroda treba da se poveća na osnovu povećane proizvodnje. Ljudi sa buržoaskim idejama ne daju važnosti ovome, i Bo Jibo je tipičan primjer toga. Moramo staviti akcenat na razvoj proizvodnje, ali mora se razmatrati i razvoj proizvodnje, i unapređenje kvaliteta života naroda. Nešto mora da se uradi za njihovu materijalnu dobrobit, ali ne niti previše, niti premalo. U ovom trenutku postoji poprilično kadrova koji ignorišu kvalitet života ljudi i nimalo ih ne zanima njihova patnja. Postojao je režim u Guižu provinciji koji je okupirao velike dijelove obradive zemlje seljaka. To je bilo ozbiljno zadiranje u interes naroda. Pogrešno je zanemariti život naroda, ali naglasak se mora staviti na proizvodnju i izgradnju.

Pitanje korištenja, ograničavanja i transformisanja kapitalističkog sektora ekonomije je takođe bilo jasno na Drugoj opštoj sjednici. Rezolucija koju je usvojila kaže da privatnoj kapitalističkoj ekonomiji neće biti dozvoljeno da se neometano širi, nego treba da se ograniči iz nekoliko uglova – u okviru njenih operacija, politikom oporezivanja, cijenama na tržištu i radnih uslova. Odnos socijalističke ekonomije prema kapitalističkoj ekonomiji je odnos između vođe i vođenih.  Ograničenje naprema protivljenju ograničenju je glavni oblik klasne borbe u državi Nove demokratije. Sada novi sistem oporezivanja priča o “jednakosti između javnih i privatnih preduzeća”; to je protiv linije koja govori o ekonomiji u državnom vlasništvu kao vodećem sektoru.

Što se tiče zadrugarske transformacije individualne zemljoradnje i manufakture, rezolucija Druge opšte sjednice je vrlo jasna:

Takve zadruge su kolektivne ekonomske organizacije radnog naroda, zasnovane na privatnom vlasništvu i pod direktivama državne moći kojima upravlja proletarijat. Činjenica da je kineski narod kulturno zaostao i da nema tradicije u organizovanju zadruga, otežava nam promovisanje i razvoj zadrugarskog pokreta, ali zadruge mogu i moraju biti organizovane i moraju biti promovisane i razvijene. Da imamo samo ekonomiju u državnom vlasništvu, bez kooperativne ekonomije, bilo bi nemoguće da vodimo individualnu ekonomiju radnog naroda korak po korak prema kolektivizaciji, nemoguće da razvijemo državu iz Nove demokratije do socijalizma u budućnosti, i nemoguće da konsolidujemo vođstvo proletarijata u državnoj moći.

Ova rezolucija je usvojena u martu 1949., ali popriličan broj drugova nisu je primili k znanju, i ono što odavno nije vijest, iznenadilo ih je kao nešto novo. U svom članku “Ojačajmo partijski politički rad u seoskim područjima”, Bo Jibo govori da je put ka kolektivizaciji individualnih seljaka kroz uzajamnu pomoć i saradnju “čista fantazija, jer trenutni timovi zajedničke pomoći, takvi kakvi jesu, zasnovani na individualnoj ekonomiji, ne mogu postepeno da se razviju u kolektivne farme, a još manje može takav put dovesti do kolektivizacije čitave poljoprivrede.” Ovo je protivno partijskoj rezoluciji.

Sada postoje dva jedinstvena fronta, dva saveza. Jedan je savez radničke klase i seljaka; ovo je osnova. Drugi je savez radničke klase i nacionalne buržoazije. Pošto su seljaci radnici, a ne eksploatatori, savez između radničke klase i seljaka je dugoročan. Ipak, postoje protivrječnosti između radničke klase i seljaka. Treba da vodimo seljake korak po korak od individualnog vlasništva do kolektivnog vlasništva u skladu sa principima dobrovoljnosti. U budućnosti će takođe biti protivrječnosti između državnog vlasništva i kolektivnog vlasništva. Ove protivrječnosti su neantagonistične. Na drugu stranu, protivrječnosti između radničke klase i buržoazije su antagonistične.

Buržoazija će sigurno nagrizati narod i ciljati svoje zašećerene metke prema njima. Njihovi zašećereni meci su dvojaki, materijalni i duhovni. Duhovni su pogodili svoju metu, Bo Jiboa. On je načinio svoju grešku jer je podlegao uticaju buržoaskih ideja. Uredba koja je hvalila novi sistem oporezivanja je bila slavljena od strane buržoazije, i Bo Jibo je bilo zadovoljan. Prije nego što je novi sistem oporezivanja pokrenut, on je tražio prijedloge od buržoazije, i došao je do gospodskog dogovora sa njima, ali nije podnio izvještaj Centralnom komitetu. Kooperativi Ministarstva trgovine i Federacije snabdijevanja i marketinga su se u to vrijeme protivili, i Ministarstvo lake industrije takođe nije bilo zadovoljno. Od 1100000 kadrova i zaposlenika koji su radili u finansijskim, ekonomskim i trgovinskim poljima, ogromna većina su bili dobri i samo mali dio nije bio dobar. Oni koji nisu bili dobri, padaju u dvije kategorije: kontra-revolucionari, koji treba da budu uništeni; i revolucionari; uključujući članove partije i nepartijsko osoblje, koji su pravili greške i koji treba da se preoblikuju uz kritiku i edukaciju.

Da bi se obezbijedila pobjeda socijalističkog cilja, moramo se boriti protiv pogrešnih desnih oportunističkih tendencija, tj. buržoaskih deja kroz partiju, i prije svega, kroz vodeća tijela partije, vladu, armiju i masovne organizacije na nacionalnim nivou i one u velikim administrativnim područjima, provincijama i opštinama. Veća administrativna područja, provincije i opštine treba da sazivaju blagovremene sastanke sa prisustvom sekretara prefekturalnih partijskih komiteta i komesara prefektura (4) da bi pokrenuli kritiku i raspravu i da bi razjasnili pitanja socijalističkog puta protiv kapitalističkog puta.

Da bi osigurali pobjedu socijalističkog cilja, moramo upražnjavati kolektivno vođstvo i protiviti se decentralizaciji i subjektivizmu.

U ovom trenutku moramo se boriti protiv subjektivizma, ne samo u obliku ishutrenog djelovanja, već i u obliku konzervatizma. U danima Nove demokratske revolucije, pojavile su se i desne i “lijeve” subjektivističke greške. Čen Dušju i Žang Guotao su napravili desne greške a Vang Ming prvo “lijeve” greške a onda i desne. Pokret popravljanja grešaka u Jenanu je koncentrisao napore u borbi protiv dogmatizma i protivio se empirizmu. I dogmatizam i empirizam su oblici subjektivizma. Nijedna revolucija ne može uspjeti ukoliko teorija nije integrisana sa praksom. Problem je riješen u tom pokretu popravljanja grešaka. Bili smo u pravu kada smo usvojili politiku učenja iz starih grešaka da bi izbjegli buduće, i liječenja bolesti da bi spasili pacijenta. Ovaj put, nepopustljiva i iscrpna kritika Bo Jiboa je namijenjena da pomogne onima koji su griješili, da mogu da isprave svoje greške, i da osiguraju pobjedonosni napredak socijalizma. U sadašnjem periodu socijalističke revolucije, subjektivizam je još uvijek postojan. I hitro djelovanje i konzervatizam zanemaruju trenutno stanje stvari, oboje su subjektivistički. Revolucija i izgradnja ne mogu uspjeti ukoliko se subjektivizam ne prevaziđe. U danima demokratske revolucije, popravljanje grešaka je služilo da ispravi greške subjektivizma i kao posljedica toga, čitava partija se ujedinila, uključujući drugove koji su bili na ispravnoj liniji, i one koji su pravili greške. Iz Jenana, pokrenuli su četiri bojna fronta, i čitava partija, dižući teret kao jedan čovjek, krenula je da osvoji pobjedu širom nacije. Danas, kadrovi su zreliji i njihov politički nivo je viši, i smatra se da im neće trebati dugo da prevaziđu subjektivizam u svojim zadacima vođstva, i da subjektivno dovedu u red sa objektivnim kroz svoj trud.

Rješenje svih tih problema zavisi od jačanja kolektivnog vođstva i supoststavljanja decentralizmu. Čitavo vrijeme mi se protivimo decentralizmu. Smjernica izdata od strane Centralnog komiteta svojim biroima i komandirima vojske 2. februara 1941., utvrdila je da svi kružni telegrami, deklaracije i unutarpartijske smjernice koji se tiču čitave zemlje, moraju imati odobrenje Centralnog komiteta. U maju, Centralni komitet je izdao smjernicu pozivajući na jedinstvenu vanjsku propagandu od strane raznih baznih područja. Prvog jula iste godine, na dvadesetu godišnjicu osnivanja partije, Centralni komitet je izdao odluku o jačanju partijskog duha sa naglaskom na borbi protiv decentralizma. Godine 1948., Centralni komitet je izdao više smjernica sa istim ciljem. Izdao je smjernicu o uspostavljanju sistema izvještaja, 7. januara, i dodatne smjernice u martu. Politički biro se sreo u septembru i usvojio rezoluciju o pravilima izvještaja o upravljanju i zahtjevima o instrukcijama od Centralnog komiteta. 20. septembra, Centralni komitet je donio odluku o jačanju sistema komiteta partije. 10. marta 1953. godine Centralni komitet je donio odluku o jačanju vođstva nad radom vlade da bi izbjegli opasnost od skretanja vladinih odjela sa puta njihovog vođstva.

Centralizacija i decentralizacija su u stalnoj protivrječnosti jedno sa drugim. Decentralizam je narastao otkad smo se premjestili u gradove. Da bi razriješili ovu protivrječnost, sva prvenstvena i bitna pitanja prvo moraju biti diskutovana i odlučena od strane partijskog komiteta prije nego što se njihove odluke upute vladi na implementaciju. Na primjer, takve važne odluke kao podizanje Spomenika narodnim herojima na Tiananmen trgu i rušenje zidina Pekinga, stvorene su od strane Centralnog komiteta i izvršene od strane vlade. Pitanja od sekundarnog značaja mogu biti ostavljena partijskim grupama u vladinim odjelima. Centralni komitet ne može prosto da monopoliše sve. Borba protiv decentralizma će dobiti maksimalnu podršku naroda jer je najvećem broju drugova u partiji stalo do kolektivnog vođstva. Partijski članovi se dijele u tri kategorije prema svom stavu o kolektivnom vođstvu. Onima u prvoj kategoriji je stalo do kolektivnog vođstva. Onima u drugoj kategoriji nije stalo toliko, smatrajući da partijski komiteti treba da ih ostave na miru, ali im ne smeta ako su pod nadzorom. “Bolje me ostavite na miru” otkriva nedostatak partijskog duha, dok “nemojte me nadgledati” pokazuje neki nivo partijskog duha. Moramo se dotaći ovoga da im “ne smeta da budu nadgledani”, i pomoći takvim drugovima edukacijom i ubjeđivanjem da prevaziđu nedostatak partijskog duha. U suprotnom, svako ministarstvo bi išlo u svom pravcu i Centralni komitet ne bi nadgledao ministarstva, ministri ne bi mogli nadgledati odjele i vođe biroa, i vođe uprava ne bi mogli nadgledati šefove sekcija – niko, ukratko, ne bi mogao nadgledati bilo koga. Kao posljedica ovoga, nezavisna kraljevstva bi se razmnožila, i stotine feudalnih prinčeva bi se pojavilo. Onih u trećoj kategoriji je vrlo malo. Oni odlučno odbacuju kolektivno vođstvo i uvijek više vole da ih se ostavi na miru. Odluka o jačanju partijskog duha stavlja akcenat na strogo praćenje discipline pod demokratskim centralizmom, drugim riječima, manjina se podređuje većini, pojedinac organizaciji, niži nivo višem nivou, i čitava partija Centralnom komitetu (slučaj podređivanja većine manjini, jer ova manjina predstavlja većinu). Mišljenja su dobrodošla, ali potkopavati jedinstvo partije bi značilo veoma sramnu stvar. Samo oslanjanje na političko iskustvo i mudrost kolektiva je ono što garantuje ispravno vođstvo partije i države i nepokolebljivo jedinstvo partijskih redova.

Na ovoj konferenciji, Liu Šaoči je rekao da je napravio neke greške, i drug Deng Sjaoping je rekao da je on napravio neke greške. Ko god napravi grešku mora napraviti samokritiku, i svako, bez izuzetka, mora se staviti pod nadzor partije i vođstvo partijskih komiteta na raznim nivoima. Ovo je glavni zahtjev za ispunjavanje partijskih zadataka. Diljem zemlje postoji veliki broj ljudi koji se bogate na anarhiji, i Bo Jibo je jedna takva osoba. U određenoj mjeri, on je korumpiran i politički i ideološki i apsolutno je potrebno da bude kritikovan.

Jedna završna tačka. Moramo podstaći skromnost, želju za učenjem i istrajnost.

Moramo biti istrajni. U ratu da se odupremo američkoj agresiji i da pomognemo Koreji, na primjer, udarili smo američki imperijalizam tamo gdje ga boli, i utjerali smo mu strah u srce. To je prednost, važan faktor u izgradnji naše zemlje. Ono što je od najveće važnosti je to da su se time naše oružane snage očeličile, da su borci pokazali hrabrost, i da su komandanti pokazali snalažljivost. Istina, pretrpjeli smo žrtve i nastao je trošak; pratili smo cijenu. Ali nismo imali nikakvog straha od žrtvovanja; nakon što su naši umovi bacili oko na nešto, vidjeli smo da se to ostvari. Kada je Hu Cungnan napao Šensi-Kansu-Ningsia granični region, nismo se izvukli odatle iako smo imali samo jedno mjesto u okrugu, i nismo mislili ništa o tome kad smo morali da živimo na lišću sa drveća. To je vrsta hrabrosti koju moramo imati.

Moramo učiti i ne smijemo postati uobraženi ili gledati s visoka na druge. Jaja guske nemaju visoko mišljenje o kokošjim jajima, ni obojeni metali o rijetkim metalima – takav nadmeni stav nije naučan. Iako je Kina velika zemlja, a velika je i naša partija, nema razloga da s visoka gledamo na male zemlje ili male partije. Moramo uvijek biti spremni da učimo od naroda iz bratskih zemalja, i da očuvamo istinski internacionalistički duh. U našoj vanjskoj trgovini, neki ljudi su argonantni i uobraženi, i ovo je pogrešno. Obrazovanje mora da se sprovede u čitavoj partiji, a posebno među ljudima koji rade u inostranstvu. Moramo mnogo učiti i naporno raditi da bi dostigli socijalističku industrijalizaciju i socijalističku transformaciju za petnaest godina ili malo duže. Do tada, naša zemlja će postati jaka, ali ipak i tada treba da budemo skromni i spremni da učimo.

Postoji nekoliko pravila koja su usvojena na Drugoj opštoj sjednici Sedmog sastava Centralnog komiteta, ali nisu upisana u ovu rezoluciju. Prvo pravilo je zabrana proslave rođendana. Proslava rođendana ne stvara dugovječnost. Važna stvar je da naš posao radimo dobro. Drugo pravilo je zabrana poklona, barem u partiji. Treće je da se zdravice svedu na minimum. Zdravica može da se dozvoli u određenim prilikama. Četvrto je da se aplauz svede na minimum. Ne bi trebalo biti zabrane i prosipanja hladnog tuša na mase koje plješću iz entuzijazma. Peto je zabrana na imenovanje mjesta po osobama. Šesto je zabrana stavljanja kineskih drugova u isti rank sa Marksom, Engelsom, Lenjinom i Staljinom. Naš odnos prema njima je odnos učenika prema učiteljima, i takav treba da bude. Poštovanje ovih pravila je prava skromnost.

Ukratko, moramo ostati skromni, biti spremni da učimo, da sačuvamo našu istrajnost i da se pridržavamo sistema kolektivnog vođstva tako da bi ostvarili socijalističku transformaciju i postigli pobjedu socijalizma.

Bilješke

1. Ovaj novi poreski sistem uveden je u decembru 1952. godine i stupito na snagu u januaru 1953. godine. Iako nominalno podrazumijeva “jednakost između javnih i privatnih preduzeća”, u realnosti on je olakšavao poreske namete nad privatnim industrijskim i trgovačkim preduzećima, i povećavao one na državnim i kooperativnim preduzećima, i time služio interesu kapitalista na račun potonjih. Ubrzo nakon što je drug Mao Cedung iznio svoju kritiku, greška je ispravljena.

2. Džang Cušan je jednokratno bio sekretar Prefekturalnog komiteta Kineske komunističke partije u Tiensinu. Razoren od strane buržoazije, degenerisao je i postaje je veliki pronevjerilac i osuđen je na smrt tokom pokreta protiv “tri zla.”

3. Pokret protiv stara “tri zla” je bio borba pokrenuta 1951. protiv korupcije, rasipništva i birokratije. Pokret protiv nova “tri zla” je bio borba pokenuta 1953. protiv birokratije, komandizma i kršenja zakona i discipline.

4.  Ovi komesari su bili administrativne glavešine komesarskih kancelarija koji su bili agencije narodnih savjeta provincijalnih i autonomnih regija, i imali su ovlasti nad više okruga.

“Jedno od fundamentalnih pitanja revolucije” Vladimir Iljič Lenjin

“Jedno od fundamentalnih pitanja revolucije” Vladimir Iljič Lenjin

Ključno pitanje svake revolucije je nesumnjivo pitanje državne moći. Ona klasa koja drži moć odlučuje o svemu. Kada se Delo naroda, list glavne vladajuće partije u Rusiji, nedavno žalilo (broj 147) da, zahvaljujući raspravama o pitanju moći, pitanje Ustavotvorne skupštine i pitanje gleba bivaju zapostavljeni, Socijal-revolucionari su trebali da odgovore: „Okrivite sebe. Jer upravo neodlučnost i kolebanje u vašoj partiji krivo za „ministarsko preletanje“, neodređeno odlaganje pitanja Ustavotvorne skupštine, i podrivanje od strane kapitalista planiranih i dogovorenih mera protiv monopola nad pšenicom i snabdevanja nacije hlebom.“

Pitanje moći ne može biti izbegnuto ili gurnuto u stranu, jer ono je ključno pitanje koje određuje sve u razvoju jedne revolucije i u njenim unutrašnjim i spoljnim politikama. Neosporna je činjenica da je naša revolucija „protraćila“ šest meseci u kolebanju oko sistema moći; ta činjenica je rezultat kolebanja Socijal-revolucionara i Menjševika. Dugoročno gledano, kolebanje politika ovih partija je određeno klasnim pozicijama sitne buržoazije, njihovom ekonomskom nestabilnošću u borbi između rada i kapitala.

Čitavo pitaje je u tome da li su sitnoburžujske demokrate išta naučile tokom ovih velikih, izuzetno živopisnih šest meseci. Ako ne, onda je revolucija izgubljena, i samo pobedonosan ustanak proleterijata može da je spase. Ako su naučili nešto, uspostavljanje stabilne, odlučne moći mora početi odmah. Samo ako je moć bazirana, očigledno i bezuslovno, na većini stanovništa ona može biti stabilna tokom popularne revolucije, tačnije, revolucije koja pokreće narod, većinski deo radnika i seljaka, na akciju. Do sada je državna moć u Rusiji gotovo uvek bila u rukama buržoazije, koji su prinuđeni da prave samo pojedine ustupke (samo da bi ih povlačili već sledećeg dana), da daju obećanja (samo da ih na kraju ne bi izvršili), da traže sve vrste izgovora da opravdaju svoju prevlast (samo da bi prevarili narod prikazujući mu „poštenu koaliciju“) itd., itd. Na rečima ona tvrdi da je popularna, demokratska, revolucionarna vlada, ali u delima je antipopularna, nedemokratska, kontrarevolucionarna, buržoaska vlada. Ovo je protivrečnost koja je postojala do sada i koja je bila izvor potpune nestabilnosti i nedoslednosti u moći, tog „ministarskog preletanja“ u kome su S.R.-i i Menjševici bili umešani sa takvim žalosnim (za narod) entuzijazmom.

Samo sovjetska moć može da bude stabilna a da ne bude zbačena i najolujnijim momentima najolujnije revolucije. Samo ova moć bi mogla da zagarantuje stalan i širok razvoj revolucije, mirnu borbu partija unutar sovjeta. Dok ova moć ne bude stvorena, neizbežno će postojati neodlučnost, nestabilnost, beskrajne „krize moći“, konstantna farsa ministarskih preletanja, raspadi na desnici i na levici.

Slogan „Sva vlast sovjetima“, međutim, je vrlo često, ako ne u većini slučajeva, smatran vrlo netačno da znači „Kabinete partijama sovjetske većine“. Voleli bismo da zađemo u bliže detalje ove vrlo pogrešne postavke.

„Kabinet partija sovjetske većine“ znači promena pojedinačnih ministara, sa čitavim aparatom stare vlade ostavljenim netaknutim – krajnje birokratski i krajnje nedemokratski aparata nesposoban da sprovede ozbiljne reforme, kakve postoje i u S.R.-skim i Menjševičkim programima.

„Moć sovjetima“ znači radikalno promeniti čitav aparat stare države, taj birokratski aparat koji suzbija sve demokratsko. To znači uklanjanje ovog aparata i menjanje istog novim, popularnim, tačnije, zaista demokratskim aparatom Sovjeta, to jest, organizovanom i naoružanom većinom naroda – radnika, seljaka i vojnika. To znači dozvoljavanje većini naroda inicijativu i nezavisnost ne samo u izboru deputata, već takođe u državnoj administraciji, u sprovođenju reformi i raznih drugim promenama.

Da bi ovu razliku učinili jasnijom i razumljivijom, bitno je setiti se vrednog doprinosa koji je pre nekog vremena objavio list vladajuće partije S.R.-a, Delo Naroda. On piše da čak i u onim ministarstvima koja su bila u rukama socijalističkih ministara (ovo je pisano tokom čuvene koalicije sa Kadetima, kada su neki Menjševici i S.R.-i bili ministi), čitav administrativni aparat ostao nepromenjen, i sputavao rad.

Ovo je sasvim razumljivo. Čitava istorija buržoaskih parlamentarnih, i takođe, u velikoj meri, buržoasko ustavnih, država pokazuje da promena ministara postiže vrlo malo, jer stvarni rad administracije leži u rukama ogromne armije činovnika. Ova armija, međutim, je nedemokratska u svojoj srži, ona je povezana hiljadama i milionima niti sa zemljoposednicima i buržoazijom i potpuno je zavisna od njih. Ova armija je okružena atmosferom buržoaskih odnosa, i ne diše ništa osim ove atmosfere. Ona je podešena prema njihovim načinima, sleđena, ustajala, nemoćna da se oslobodi ove atmosfere. Ona može jedino da misli, oseća, ponaša se prema starim načinima. Ova armija je vezana servilnošću prema činu, određenim privilegijama „civilne“ službe; viši činovi ove vojske su, kroz medijume akcija i banaka, potpuno porobljeni od strane finansijskog kapitala, bivajući donekle njihovim agentom i pokretom njegovih interesa i uticaja.

Najveće je zavaravanje, najveća samoprevara, varka naroda, pokušati, putem ovog državnog aparata, sprovesti takve reforme kao što je ukidanje zemljišnih poseda bez kompenzacije, ili monopola nad pšenicom i slično. Ovaj aparat može da služi republikansku buržoaziju, stvarajući republiku u obliku „monarhije bez monarha“ kakva je bila Francuska Treća republika, ali je apsolutno nesposobna da sprovede reforme koje bi ozbiljno ograničile prava kapitala, pravo „svete privatne svojine“, a tek potpuno ukidanje ovih prava. Zato se uvek dešava, u svim oblicima „koalicionih“ kabineta koju uključuju „socijaliste“, da ovi socijalisti, čak i kad su pojedinci među njima sasvim iskreni ljudi, u stvarnosti se ispostave kao beskoristan ukras ili samo za buržoasku vladu, vrsta gromobrana koji skreće narodnu mržnju prema vladi, oruđe vlade da zavarava narod. Ovo je bio slučaj sa Lujom Blankom 1848-e, i desetinama slučajeva u Britaniji i Francuskoj kada su socijalisti učestvovali u kabinetima. Ovo je takođe slučaj sa Černovim i Ceretelisom 1917-e. Tako je bilo i tako će biti sve dok buržoaski sistem postoji i sve dok stari buržoaski, birokratsko državnički aparat ostaje netaknut.

Sovjeti radničkih, vojničkih i seljačkih deputata su posebni bitni jer oni predstavljaju novu vrstu državnog aparata, koja je nemerljivo veća, nemerljivo više demokratska. S.R.-i i Menjševici su učinili sve, moguće i nemoguće, da pretvore Sovjete (osobito Petrogradski sovjet i Sveruski sovjet, to jest, Centralni izvršni komitet), u beskorisne pričaonice gde, pod maskom „kontrole“, samo usvajaju beskorisne rezolucije i sugestije koje vlada ubacuje u fioke sa najpristojnijim i najblažim osmehom. „Svež povetarac“ afere sa Kornilovim, međutim, koja obećava pravu oluju, bio je dovoljan da sve što je bilo iskraveno u Sovjetima oduva bar na kratko, i da inicijativa revolucionarnog naroda počne da se izražava kao nešto uzvišeno, moćno i nepobedivo.

Neka svi skeptici uče iz ovog primera iz istorije. Nek oni koji kažu: „Mi nemamo aparat kojim bi zamenili stari, što neizbežno gravitira ka odbrani buržoazije“ budu postiđeni. Jer ovaj aparat postoji. To su Sovjeti. Ne plašite se narodne inicijative i nezavisnosti. Verujte u revolucionarne organizacije, i videćete u svim oblastima državnih pitanja istu snagu, veličinu i nepobedivost radnika i seljaka kakvu su pokazali u svom jedinstvu i besu protiv Kornilova.

Manjak vere u narod, strah od njegove inicijative i nezavisnosti, drhtanje pred njegovom revolucionarnom energijom namesto potpune i bezuslovne podrške njoj – to je gde su S-R.-i i Menjševici najviše pogrešili. Ovde nalazimo najdublje korene njihove neodlučnosti, njihovog kolebanja, njihovih beskrajnih i beskrajno bezuspešnih  pokušaja da sipaju novo vino u boce starog, birokratskog državnog aparata.

Uzmite istoriju demokratizacije vojske 1917e Ruske revolucije, istoriju Černovljevog ministarstva, „vladavine“ Palčinskog, ostavke Pešekonova – naći ćete da je ovo što smo gore naveli jasno vidljivo na svakom koraku. Zato što nije bilo potpune vere u izabrane, vojničke organizacije i bez potpune primene principa da vojnici biraju svoje komandante, Kornilovi, Kaledini i kontrarevolucionarni oficiri su došli na čelo vojske. Ovo je činjenica. Da nije bilo namernog zatvaranja očiju, ne bi moglo da se ne vidi da je nakon Kornilovljeve afere, vlada Kerenskog ostavila sve isto onako kako je bilo ranije, da ona zapravo vraća ponovo Kornilovljevu aferu. Postavljanje Aleksejeva, „mir“ sa Klembovskijima, Gagarinima, Bagrationima i drugim Kornilovljevim ljudima, u popuštanju u tretmanu Kornilova i Kaledina sve vrlo jasno dokazuje da je Kerenski ustvari ponavljao Kornilovljevu aferu.

Nema srednjeg puta. Iskustvo je ovo dokazalo. Ili sva moć ide sovjetima i armija postaje demokratska, ili se događa nova Kornilovljeva afera.

A šta je sa istorijom Černovljevog ministarstva? Nije li dokazalo da je svaki manje-više ozbiljan korak ka stvarnom zadovoljenju seljačkih potreba, svako pokazivanje poverenja u seljaka i njihovu masovnu organizaciju i akciju, budilo vrlo veliki entuzijazam među njima? Černov, međutim, morao je provesti skoro četiri meseca „udvarajući se“ sa Kadetima i birokratama, koji su beskrajnim odlaganjima i intrigama najzad ga naterali da se povuče a da nije postigao ništa. Za vreme i tokom ovih četiri meseca zemljoposednici i kapitalisti su „pobedili u igri“ – sačuvali su zemljišne posede, odložili zasedanje Ustavotvorne skupštine, i čak započeli niz represija protiv zemljišnih komiteta.

Nema srednjeg načina. Iskustvo je ovo pokazalo. Ili sva moć ide Sovjetima centralno i lokalno, i sva zemlja odmah ide seljacima, usvajanjem odluke Ustavotvorne skupštine, ili zemljoposednici i kapitalisti opstruiraju svaki potez, restauriraju moć zemljoposednika, guraju seljake u bes i navode ih ka vrlo nasilnoj seljačkoj pobuni.

Ista stvar se dogodila kada su kapitalisti (uz pomoć Palčinskog) slomili svaki manje-više ozbiljan otpor da se nadgleda proizvodnja, kada su trgovci izigrali monopol pšenicom i rasturili regulisanu demokratsku distribuciju pšenice i drugih prehrambenih dobara koju je započeo Pešekonov.

Ono što je sada neophodno u Rusiji nije da se izmišljaju neke „nove reforme“, da se ne prave „planovi“ za „sveobuhvatne“ promene. Nije neophodno ništa slično. Ovako je situacija prikazana – namerno prikazana u iskrivljenom svetlu – od strane kapitalista, Potresovih, i Plehanovih, koji uzvikuju protiv „uvođenja socijalizma“ i protiv „diktature proleterijata“. Situacija u Rusiji je takva da do sada neviđeni tereti i muke rata, i vrlo realna opasnost od ekonomske krize i gladi su same od sebe ukazale na put izlaska iz te situacije, su same od sebe ne samo ukazale, već unapredile reforme i druge promene koje su apsolutno nužne. Ove promene moraju biti vezane za monopol nad pšenicom, kontrolu nad proizvodnjom i distribucijom, restrikcija u izdavanju papirnog novca, poštena razmena žita za proizvedenu robu itd.

Svi prepoznaju mere ove vrste i u ovom smeru kao neizbežne, i u mnogim mestima su već bili pokrenuti sa potpuno različitih strana. Bile su pokrenuti ali su isto tako bile i opstruirane svuda otporom zemljoposednika i kapitalista, koji su bili podržani od strane vlade Kerenskog (krajnje buržoaska i bonapartistička vlada u stvarnosti), kroz stari birokratski državni aparat, i kroz direktan i indirektan pritisak od strane ruskog i „savezničkog“ finansijskog kapitala.

Ne tako davno, Prilježajev, žaleći za ostavkom Pešekonova i propašću fiksiranih cena i monopola nad pšenicom, pisao je u Delu naroda (broj 147):

„Hrabrost i odlučnost su ono što je vladama svih sastava do sada nedostajalo… Revolucionarne demokrate ne smeju čekati; oni moraju sami da pokažu inicijativu, i intervenišu u ekonomskom haosu na planski način… Ako igde, onda je to na ovom pitanju gde treba zauzeti čvrst stav i gde je neophodna odlučna vlada“.

Ovo se podrazumeva. Reči od zlata. Jedina nevolja je to što je autor zaboravio na pitanje koji čvrst stav treba zauzeti, jer hrabrost i odlučnost, to nije lično pitanje, već pitanje koja klasa je sposobna da iskaže hrabrost i odlučnost. Jedina klasa sposobna za ovo je proleterijat. A odlučna i hrabra vlada koja vodi čvrstim stavom nije ništa drugo do diktatura proleterijata i siromašnih seljaka. Prilježajev nesvesno žudi za ovakvom diktaturom.

Šta bi takva diktatura značila u praksi? Značila bi ništa drugo do toga da otpor Kornilovaca bude slomljen i da demokratizacija vojske bude ponovo uspostavljena i dovršena. Dva dana nakon njenog pokretanja devedeset devet odsto vojske bili bi žustri podržavaoci ovakve diktature. Ova diktatura dala bi zemlju seljacima i punu moć lokalnim seljačkim komitetima. Kako može iko zdrave pameti sumnjati u to da bi seljaci podržali ovakvu diktaturu? Ono što je Pešekonov obećao („Otpor kapitalista je slomljen.“ „Slomljen“ je Pešekonov zaista rekao u svom čuvenom govoru pred Kongresom Sovjeta), ova diktatura bi bila sprovedena, prevedena u stvarnost. Istovremeno demokratske organizacije snabdevanja hranom i kontrolom nad prehrambenom robom koje su već pokrenute ne bi ni u kom pogledi bile uklonjene. One bi, naprotiv, bile podržane i razvijene, i sve prepreke na ovom putu bi bile uklonjene.

Samo diktatura proleterijata i siromašnih seljaka je sposobna da slomi otpor kapitalista, da pokaže stvarnu hrabrost i odlučnost u upotrebi moći, i osiguravanju žustre, nesebične i zaista herojske podrške za mase kako u vojsci tako i među seljacima.

Moć sovjetima – ovo je jedini način da dalji napredak bude postepen, miran i lagan, držeći savršen korak sa političkom svešću i rešenošću većine naroda i sa njihovim ličnim iskustvom. Moć Sovjetima znači potpuno premeštanje državne administracije i ekonomske kontrole u ruke radnika i seljaka, kojima niko ne bi smeo da pokaže otpor i koji, kroz praksu, kroz njihovo sopstveno iskustvo, bu ubrzo naučili kako da distribuiraju zemlju, robu i pšenicu ispravno.

“Služimo narodu” Mao Cedung

“Služimo narodu” Mao Cedung

SLUŽIMO NARODU

8. septembar, 1944. godine

[Ovaj govor je održao drug Mao Cedung na komemoraciji za druga Žang Sidea, koju su održali odjeli direktno pod kontrolom Centralnog komiteta Komunističke partije Kine]

Naša Komunistička partija i Osma ruta i Nova četvrta armija koje su vođene našom partijom su bataljoni revolucije. Ovi naši bataljoni su potpuno posvećeni oslobođenju naroda i rade potpuno u narodnom interesu. Drug Žang Side (1) je bio u redovima ovih bataljona.

Svi ljudi moraju umrijeti, ali smrt može imati različit značaj. Drevni kineski pisac Sima Čian je rekao: “Iako smrt zadesi sve ljude jednako, ona može biti teža od planine Tai ili lakša od pera.” (2) Umrijeti za narod je teže od planine Tai, ali raditi za fašiste i umrijeti za eksploatatore i ugnjetavače je lakše od pera. Drug Žang Side je umro za narod, a njegova smrt je zaista teža od planine Tai.

Ako imamo nedostatke, ne bojimo se ako ih neko ukaže i kritikuje, jer služimo narodu. Svako, nije bitno ko, može da ukaže na naše nedostatke. Ako je u pravu, ispravićemo ih. Ako to što on predloži koristi narodu, mi ćemo djelovati u tom smijeru. Ideja “boljih trupa i lakše administracije” je iznesena od strane Gdina. Li Tingminga (3) koji nije komunista. On je dao dobar prijedlog koji koristi narodu, i mi smo ga usvojili. Ako, u interesu naroda, istrajemo u činjenju onoga što je dobro i ispravljanu onoga što je loše, naši redovi će sigurno napredovati.

Mi dolazimo iz svih dijelova zemlje i udružili smo se za zajednički revolucionarni cilj. I na putu ka ovom cilju, treba nam ogromna većina naroda. Već danas vodimo bazna područja sa populacijom od 91 miliona, (4) ali to nije dovoljno; da bi oslobodili čitavu naciju više je potrebno. U teškim vremenima ne smijemo izgubiti iz vida naša dostignuća. moramo vidjeti svijetlu budućnost i izvaditi našu hrabrost. Kineski narod pati; naša je dužnost da ih spasimo i moramo se u toj borbi naprezati.Gdje god ima borbe, ima i žrtvovanja, i smrt je uobičajena pojava. Ali nama u srcu je interes naroda i patnja ogromne većine nacije, i kad umiremo za narod to je dostojno djelo. Ipak, treba da se potrudimo da izbjegnemo nepotrebne žrtve. Naši kadrovi moraju pokazati brigu za svakog vojnika, i svi ljudi u revolucionarnim redovima moraju da brinu jedni za druge, moraju da se vole i da se pomažu.

Od sada, kad umre bilo ko u našim redovima ko je radio koristan rad, bilo da je vojnik ili kuvar, treba da održimo sahranu i komemoraciju u njegovu čast. Ovo treba da postane pravilo. I to bi trebalo isto da se uvede u narodu. Kad neko umre u selu, neka se održi komemoracija. Na ovaj način, izražavamo naše saučešće sa mrtvima i ujedinjujemo narod.

Bilješke:

(1) Drug Žang Side je bio vojnik u Stražarskom puku Centralnog komiteta Kineske komunističke partije. Član Komunističke partije koji je odano služio interesima naroda, pridružio se revoluciji 1933., učestvovao u Dugom maršu i bio je ranjen na dužnosti. Petog septembra, 1944. godine, kada je pravio ugalj u planinama Ansai okruga, sjeverni Šensi, poginuo je usljed iznenadnog pada peći.

(2) Sima Čian, slavni kineski istoričar iz 2. vijeka prije nove ere, bio je autor istorijskih evidencija. Citat dolazi iz njegovog “Odgovora pismu Đen Šaočingu”.

(3) Li Tingming, prosvijetljeni gazda iz sjeverne Šensi provincije, je jedno vrijeme bio izabrani zamjenik predsjednika vlade Šensi-Kansu-Ningsia graničnog regiona.

(4) Ovo je bila čitava populacija Šensi-Kansu-Ningela graničnog regiona i drugih oslobođenih područja u sjevernoj, centralnoj i južnoj Kini.

“Dvadeset ispoljavanja birokratije” Mao Cedung

“Dvadeset ispoljavanja birokratije” Mao Cedung

1.  Na najvišem nivou ima vrlo malo znanja; oni ne razumiju mišljenje masa; oni ne istražuju i proučavaju; ne shvataju specifične politike; ne vrše politički i ideološki rad; oni su razvedeni od stvarnosti, od masa, i od vođstva partije; uvijek izdaju naredbe, a naredbe su obično pogrešne, oni sigurno obmanjuju zemlju i narod; ako ništa, bar ometaju dosljedno pridržavanje linije i politike partije; i ne mogu se pronaći s narodom.

2.   Oni su uobraženi, samozadovoljni, i besciljno raspravljaju o politici. Ne shvataju svoj posao, oni su subjektivni i jednostrani; nemarni su; ne slušaju narod; svirepi su i proizvoljni; oni prisiljavaju naredbe; ne brinu o stvarnosti; održavaju slijepu kontrolu. Ovo je autoritarna birokratija.

3.  Oni su vrlo zauzet od jutra do večeri, rade dugo cijele godine; oni ne ispituju narod i ne istražuju pitanja; ne proučavaju politike; ne oslanjaju se na mase; ne pripremaju svoje izjave; ne planiraju svoj rad. Ovo je pogrešno usmjerena birokratija bez mozga. Drugim riječima, to je rutinizam.

4.  Njihov birokratski stav je ogroman; ne mogu imati bilo kakav pravac; oni su egoistični; oni udaraju u gong da naprave trag; plaše ljude samo gledajući ih; uvijek na razne načine vrijeđaju ljude; njihov način rada je sirov; oni ne tretiraju ljude jednako. Ovo je birokratija vrhovnih gospodara.

5.   Neuki su; sramota ih je pitati bilo šta; pretjeruju i lažu; veoma su lažni; pripisuju greške narodu; zasluge pripisuju sebi; podvaljuju centralnoj vlasti; obmanjuju one iznad sebe i varaju one ispod sebe; sakrivaju greške i ignorišu nedjela. Ovo je nepoštena birokratija.

6.   Oni ne razumiju politiku; ne obavljaju svoj rad; guraju stvari drugima; ne obavljaju svoje dužnosti; cjenkaju se; odlažu stvari; neosjetljivi su; oni gube oprez. Ovo je neodgovorna birokratija.

7.   Nemarni su prema stvarima; opstaju kako mogu; nemaju povezanost sa narodom; uvijek prave greške; nude se onima iznad sebe ali su prazni prema onima ispod njih; pažljivi su u svakom pogledu; oni su osmostrani i ljigavi kao jegulje. Ovo je birokratija onih koji rade kao službenici i jedva zarađuju za život.

8.   Oni ne uče politiku u potpunosti; ne unaprijeđuju svoj rad; način njihovog govora je neukusan; nemaju smjera u svom vođenju; zanemaruju dužnosti svoje službe ali uzimaju platu; izmišljaju stvari samo radi imidža. Besposličari (npr. gazde) se ne bave nikakvim stvarima, već se skoncentrišu isključivo na besposličarenje; oni koji naporno rade su vrli, i ne ponašaju se kao da se prema službenicima loše odnosi. Ovo je prevarantska birokratija bez talenta.

9.  Glupi su i zbunjeni; nemaju svoje mišljenje; oni su truli senzualisti; prezasićuju se danima; nisu nimalo marljivi, nedosljedni su i neznalice su. Ovo je glupa, beskorisna birokratija.

10.   Oni žele da drugi čitaju dokumente; drugi da čitaju a oni da spavaju; kritikuju bez da se upute u stvari; kritikuju grešje i krive narod; oni nemaju ništa sa svojim greškama; ne raspravljaju stvari; guraju stvari u stranu i ignorišu ih; onima iznad sebe sve potvrđuju; prave se da razumiju one ispod njih, kada ih zapravo ne razumiju; oni gestikulišu; oni gaje neslaganje sa onima na istom nivou. Ovo je lijena birokratija.

11.  Vladine kancelarije rastu sve veće i veće; stvari su veoma zbunjujuće; ima više ljudi nego što ima poslova; oni idu u krugovima; svađaju se i prepiru; nemaju volju da urade dodatne stvari; ne ispunjavaju svoje specifične dužnosti. Ovo je birokratija vladinih kancelarija.

12.   Dokumenti su brojni; crvena traka je tu; instrukcije se umnožavaju; postoje mnogi nepročitani izvještaji koji nisu kritikovani; mnogi stolovi i rasporedi su iscrtani ali nisu korišteni; sastanci su mnogobrojni ali se ništa ne izglasava; postoje mnoga bliska udruženja ali ništa se ne nauči. Ovo je birokratija crvene trake i formalizma.

13.   Oni traže zadovoljstvo i boje se teškoća; sklapaju tajne dogovore; jedna osoba postane zvaničnik i čitava porodica se okoristi; jedna osoba dostigne nirvanu i svi njegovi bliski saradnici se dignu u nebesa; tu su zabave i dijele se darovi… Ovo je birokratija za izuzetne.

14.   Što je slubenik veći, to njegov temperament postaje gori; zahtjevi za njegovim uzdržavanjem postaju sve veći i veći; njegov dom i ukrasi postaju sve luksuzniji; njegov pristup stvarima postaje sve bolji i bolji. Gornji sloj dobija veći dio dok donji sloj dobija veće cijene; postoji rasipništvo i traćenje; gornji i donji i desni i lijevi dižu svoje ruke. Ovo je birokratija uzdignutih službenika.

15.   Oni su egotistični; zadovoljavaju svoje lične ciljeve sa javnim sredstvima; tu se dešava pronevjera i špekulacija; što više proždiru, više žeče; nikad ne staju niti šta vraćaju. Ovo je egotistična birokratija.

16.  Oni se među sobom bore za moć i novac; produžuju svoje ruke u partiju; oni žele slavu i bogatstvo; žele pozicije, i ako ih ne dobiju, nisu zadovoljni; biraju da budu debeli i mršavi; pridaju mnogo pažnje platama; prijatni su kad se radi o njihovim drugovima, ali ih nije briga o masama. ovo je birokratija koja se bori za moć i novac.

17.  Pluralno vođstvo ne može se mirno ujediniti; oni se naprežu u mnogim smjerovima, i njihov rad je u stanju haosa; oni pokušavaju da jedni druge zakrče; vrh je nepovezan sa dnom i nema centralizacije, niti ima demokratije. Ovo je razjedinjena birokratija.

18.  Ne postoji organizacija; zapošljavaju lične prijatelje; upuštaju se u fakcijske prepirke; održavaju feudalne odnose; formiraju klike da bi unaprijedili svoje lične interese; štite jedni druge, i individualac stoji iznad svega drugog; ovi sitni zvaničnici štete masama. Ovo je sektaška birokratija.

19.  Njihova revolucionarna volja je slaba; njihova politika se degenerisala i promijenila karakter; ponašaju se kao da su visoko kvalifikovani; ponašaju se kao uzdignuti službenici; ne vježbaju niti um niti ruke. Svaki dan jedu koliko mogu; lako izbjegnu težak rad; zovu doktora kad nisu bolesni; idu na ekskurzije u planine i na more; rade stvari površno; brinu se o ličnim interesima, ali se nimalo ne brinu o nacionalnim interesima. Ovo je degenerisana birokratija.

20.  Oni promovišu pogrešne tendencije i duh reakcije; u dosluhu su sa lošim osobama i tolerišu loše situacije; uključuju se u lupešstvo i krše zakon; uključuju se u špekulacije; oni su prijetnja partiji i državi; potiskuju demokratiju; bore se i vrše osvetu, krše zakone i propise; štite loše; ne prave razliku između neprijatelja i nas. Ovo je birokratija pogrešnih tendencija i reakcije.

Februar, 1970.

“Linija izgradnje tri instrumenta revolucije” Komunistička partija Perua

“Linija izgradnje tri instrumenta revolucije” Komunistička partija Perua

Uvod
Predsjednik Gonzao je ustanovio PCP-ovu liniju izgradnje tri instrumenta revolucije podržavajući i primjenjujući Marksizam-Lenjinizam-Maoizam, prvenstveno Maoizam.
On nas uči da je Marks rekao da radnička klasa stvara organizacije po svojoj slici i prilici, drugim riječima, svoje sopstvene organizacije.  U XIX vijeku, sa Marksom i Engelsom, počeli smo tako što smo imali određenu koncepciju, našu sopstvenu doktrinu, naš sopstveni cilj, našu sopstvenu svrhu, kako osvojiti moć i sredstva da to ostvarima: revolucionarno nasilje; sve to je ostvareno u vrlo teškoj dvolinijskoj borbi. Marks je utvrdio da proletarijat može djelovati kao klasa samo predstavljajući sebe kao političku partiju različitu i suprotnu svim političkim partijama stvorenim od strane imućnih klasa. Stoga, od njegovog pojavljivanja u dugotrajnom procesu, proletarijat je stvorio svoje oblike organizacije. Kao rezultat, partija je najviši oblik organizacije, armija je prvenstveni oblik organizacije, a front je treći instrument. Ova tri instrumenta postoje da osvoje moć korištenjem revolucionarnog nasilja. On nam kaže da do kraja XIX vijeka Engels dolazi do zaključka da klasa nije imala ni prave organske oblike ni prave vojne oblike da bi uzela moć i da bi je održala.  Ipak, nikad nije rekao da treba da napustimo revoluciju nego da treba da radimo na rješenju ovih neriješenih problema. To se mora dobro shvatiti jer revizionisti to okreću da bi prodali svoj oportunizam.
U XX vijeku, Lenjin je razumio da je revolucija sazrela, i stvorio je proletersku partiju novog tipa, oblikujući način borbe: insurekciju; i način organizacije: odrede, koji su bili pokretne forme i superiorne naprema barikadama prošlog vijeka, koje su bile stacionarne forme. Lenjin je postavio potrebu da se stvore nove, tajne organizacije, zbog toga što je uključivanje u revolucionarne akcije značilo raspuštanje legalnih organizacija od strane policije, i taj korak je bio jedino moguć ako se išlo van starih vođa i stare partije, uništavajući ih. Partija treba uzeti za primjer modernu vojsku, sa svojom disciplinom i jedinstvenom voljom i da bude fleksibilna.
Sa predsjednikom Mao Cedungom, klasa razumije potrebu da izgradi tri instrumenta revolucije: partiju, armiju i jedinstveni front koji su međusobno povezani. Na taj način se rješava izgradnja tri instrumenta u zaostaloj, polu-feudalnoj i polu-kolonijalnoj državi, putem narodnog rata. Konkretno, to rješava pitanje izgradnje partije oko puške, i toga da je herojski borac onaj koji vodi njihovu izgradnju, armije i fronta.
Predsjednik Gonzalo je uspostavio militarizaciju komunističkih partija i koncentričnu izgradnju tri instrumenta. Militarizacija komunističkih partija je politička direktiva sa strateškim sadržajem, jer je to “skup transformacija, promjena i prilagođavanja koji su potrebni da bi se vodio narodni rat kao glavni oblik borbe koji će stvoriti novu državu.” Stoga, militarizacija komunističkih partija je ključ za demokratsku revoluciju, socijalističku revoluciju i kulturne revolucije.
On definiše princip izgradnje: “Zasnovan na ideološko-političkoj bazi, da istovremeno gradi organizacione forme usred klasne borbe i dvolinijske borbe, sve ovo unutar i kao funkcija oružane borbe i za osvajanje moći.”
Osim toga, PCP povezuje čitav proces izgradnje sa fluidnošću narodnog rata, zasnovanoj na tezama predsjednika Maoa da “mobilnost vojnih operacija i promjenljivost naše teritorije obezbjeđuje sve radove izgradnje sa … promjenljivim karakterom.”
Dakle, da bi razumjeli liniju izgradnje, moramo početi od oblika borbe i oblika organizacije; iz principa izgradnje i izgradnje povezane sa fluidnošću narodnog rata koji je glavni oblik borbe u današnjem svijetu.
1. O izgradnji partije


A. Karakter partije

Mi se zasnivamo na Marksizmu-Lenjinizmu-Maoizmu, Gonzalovoj misli, uglavnom na Gonzalovoj misli, na ideologiji proletarijata, najvišeg izraza čovječanstva, jedinog istinitog, naučnog i nepobjedivog. Borimo se za komunistički program čija je suština da organizuje i vodi klasnu borbu proletarijata tako da može da osvoji političku moć, iznese demokratsku revoluciju, socijalističku revoluciju i kulturnu revoluciju na putu za komunizam, nekolebljiv put prema kojem marširamo. Oslanjamo se na opštu političku liniju revolucije, zasnovanu na zakonima klasne borbe za osvajanje moći, koju je zasnovao predsjednik Gonzalo. Politička linija PCP-a ima pet elemenata:

1. Međunarodna linija;
2.Demokratska revolucija;
3. Vojna linija;
4. Line izgradnje tri instrumenta revolucije; i
5. Masovna linija.

Vojna linija je centar izgradnje opšte političke linije. Mi se ukivamo u proleterski internacionalizam time što smatramo našu revoluciju dijelom svjetske proleterske revolucije. I održavamo ideološku, političku i organizacionu nezavisnost podržanu od strane naših napora i od strane masa.
PCP je partija novog tipa koja generiše vođu peruanske revolucije, predsjednika Gonzaloa, najvećeg živućeg Marksistu-Lenjinistu-Maoistu, koji vodi partiju (Nakon “Krivine na putu” iz septembra 1992., centralni komitet vodi partiju i narodni rat – prevodilac), i koji je garancija trijumfa revolucije i koji će nas voditi do komunizma.

 

B. Militarizacija komunističke partije i koncentrična izgradnja
Predsjednik Gonzalo je ustanovio teze da komunističke partije svijeta treba da se militarizuju iz tri razloga:
Prvo, zbog toga što smo u strateškoj ofanzivi svjetske revolucije, živimo u toku brisanja imperijalizma i reakcije sa lica Zemlje unutar 50 do 100 godina, vrijeme obilježeno nasiljem u kojem se odvijaju sve vrste ratova. Vidimo kako se reakcija militarizuje sve više i više, militarizujući stare države, njihovu ekonomiju, razvijajući rat i agresiju, trgujući borbama naroda i ciljajući na svjetski rat. Jer je revolucija glavna tendencija u svijetu, cilj komunističkih partija je da pokrenu revoluciju ostvarujući glavni oblik borbe: narodni rat, da bi se usprotivili svjetskom kontra-revolucionarnom ratu sa svjetskim revolucionarnim ratom.
Drugo, jer se treba suočiti sa kapitalističkom restauracijom. Kada buržoazija izgubi moć, ona se ponovo pojavi unutar partije, koristeći armiju i tražeći način da uzurpira moć, da uništi diktaturu proletarijata i da ponovo uspostavi kapitalizam. Stoga, komunističke partije treba da se militarizuju i da upražnjavaju uopštenu diktaturu tri instrumenta, da se skuju u narodnom ratu i ojačaju oružanu organizaciju masa, narodne milicije, tako da progutaju neprijatelja. U tom cilju, predsjednik Gonzalo nam govori da “iskujemo sve militante kao komuniste, prvo i osnovno, kao borce i kao administratore”; zbog tog razloga svaki militant je skovan u narodnom ratu i ostaje oprezan protiv bilo kakvih pokušaja kapitalističke restauracije.
Treće, jer marširamo prema militarizovanom društvu. Militarizujući partiju, mi završavamo korak prema militarizaciji društva koja je strateška perspektiva da garantuje diktaturu proletarijata. Militarizovano društvo je more naoružanih masa o kojima su govorili Marks i Engels, koje garantuju osvajanje i odbranu osvojene moći. Mi uzimamo iskustva kineske revolucije, anti-japanske baze u Jenanu, koja je bila militarizovano društvo gdje je sve proisticalo iz cijevi pušaka, partija, armija, država, nove politike, nove ekonomije, nova kultura. I na taj način razvijamo ratni komunizam.
U Prvoj nacionalnoj konferenciji PCP-a (novembar 1979), predsjednik Gonzalo je predložio tezu o potrebi militarizacije Komunističke partije Perua (PCP); tada, u ranim mjesecima 1980., kada se partija pripremala da pokrene narodni rat, predložio je da se razvije militarizacija partije putem akcija, zasnovanih na tome šta je govorio veliki Lenjin o smanjivanju ne-vojnog rada i da se on skoncentriše na vojsku, da se bliži kraj vremenu mira i da ulazimo u vrijeme rata tako da sve snage treba da se militarizuju. Stoga, uzimajući partiju kao okosnicu svega, treba izgraditi armiju oko nje i sa ovim instrumentima, sa masama u narodnom ratu, treba graditi novu državu zasnovanu na oba. Militarizacija partije samo može biti iznesena kroz konkretne akcije klasne borbe, konkretne vojne akcije; ovo ne znači da ćemo iznositi isključivo razne vrste vojnih akcija (gerilske akcije, sabotaže, selektivno uništenje, propagandu i oružanu agitaciju) već da moramo iznijeti uglavnom ove forme tako da obezbijedimo podsticaj i razvoj klasnoj borbi, indoktrinirajući je sa činjenicama, sa ovim tipovima akcija kao glavnim formama borbe u narodnom ratu.
Militarizacija partije ima presedan u Lenjinu i predsjedniku Maou, ali novi problem koji je razvio predsjednik Gonzalo, uzima u obzir nove okolnosti klasne borbe i moramo shvatiti da će novi problemi proizići i da će biti rješeni kroz iskustvo. Ovo će nužno podrazumijevati proces borbe između starog i novog s ciljem da se dalje razvije, sa ratom kao najvišim ciljem rješavanja protivrječnosti, osnažujući sposobne ljude da nađu rješenja. To je militarizacija partija koja nam je omogućila da pokrenemo i razvijemo narodni rat; i mi smatramo da ovo iskustvo ima univerzalno važenje, zbog tog razloga, potrebno je i nužno da se komunističke partije svijeta militarizuju.
Koncentrična izgradnja tri instrumenta revolucije je organsko ispunjenje militarizacije partije i u sintezi ona se može sumirati u onome što nas uči predsjednik Gonzalo: “Partija je okosnica svega, ona vodi tri instrumenta uopšte, samu svoju izgradnju, potpuno vodi armiju i novu državu kao udružena diktatura koja cilja prema diktaturi proletarijata.”

 

C Šest aspekata izgradnje partije
Ideološka izgradnja. Militantnost je skovana na bazi jedinstva partije sa Marksizmom-Lenjinizmom-Maoizmom, Gonzalovom mišlju, uglavnom Gonzalovom mišlju. Mi kažemo Marksizam-Lenjinizam-Maoizam jer je univerzalna ideologija proletarijata koji je zadnja klasa u istoriji, ideologija koja mora biti primijenjena na konkretne uslove svake revolucije i da proizvede svoju vodeću misao. U našem slučaju, slučaju revolucije u Peruu, generisana je Gonzalova misao jer je predsjednik Gonzalo najviši izraz sjedinjenja univerzalne ideologije sa konkretnom praksom peruanske revolucije.

a) Politička izgradnja. Borbenost je skovana u Programu i Stautima; opšta politička linija i vojna linija kao njen centar, specifične linije; opšta politika, specifične politike i partijski vojni planovi.Politika mora uvijek da komanduje i to je naša jaka tačka.

b) Organska izgradnja.Organska izgradnja prati političku izgradnju i uzima u obzir da linija nije dovoljna, i da organski aparati moraju istovremeno biti izgrađeni uzimajući u obzir organsku strukturu, organski sistem i partijski rad.U svojoj organskoj strukturi, partija je zasnovana na demokratskom centralizmu, uglavnom na centralizmu. Dvije partijske oružane mreže su ustanovljene, teritorijalna mreža koja pokriva jednu nadležnost, i pokretna mreža čije strukture se raspoređuju. Organski sistem je raspoređivanje snaga u funkciji prvenstvenih i sekundarnih tačaka gdje god revolucija djeluje. Partijski rad je veza između tajnog rada, koji je prvenstven, i otvorenog rada; važnost pet potrepština: demokratski centralizam, tajnost, disciplina, budnost i tajni rad. Od šest, demokratski centralizam je najvažniji.

c) Vođstvo. Potpuno smo svjesni da nijedna klasa u istoriji nije uspjela uspostaviti svoju vladavinu ukoliko ne promoviše svoje političke vođe, predstavnike svoje avangarde, sposobne da organizuju pokret i da ga vode.Peruanski proletarijat usred klasne borbe je generisao revolucionarno vođstvo i njegov najviši izraz: vođstvo predsjednika Gonzaloa, koji vodi revolucionarnu teoriju i koji ima zapovjedničko znanje istorije i duboko razumijevanje revolucionarne prakse; koji je u teškoj dvolinijskoj borbi porazio revizionizam, desno i lijevo likvidatorstvo, desnu oportunističku liniju i desničarstvo. On je ponovo uspostavio partiju, vodeći je u narodni rat i najveći je živuću Marksista-Lenjinista-Maoista, veliki je politički i vojni strateg i filozof; učitelj komunista, centar partijskog jedinstva. Reakcija ima dva principa da uništi revoluciju: da uništi njeno vođstvo i da izoluje gerilu od masa. Ali u sintezi njenog problema je da uništi vođstvo, jer to je ono što nam omogućava da održimo našu perspektivu i da dostignemo naš cilj. Naša partija je definisala vođstvo kao ključno, i dužnost je svih boroaca da konstantno rade da odbrane i sačuvaju vođstvo partije i posebno vođstvo predsjednika Gonzaloa, našeg vođe, protiv bilo kakvog napada iznutra ili izvana partije, i da se pridržava njegovo ličnog vođstva i komande podržavajući slogane “Učimo od predsjednika Gonzaloa”, i “Otjelovimo Gonzalovu misao.”
Zasnivamo se na kolektivnom vođstvu i individualnom vođstvu i imamo na umu ulogu vođa i kako kroz narodni rat, kroz obnavljanje vođstva, smijer revolucije se sam ispunjava i kali.  Mi održavamo princip da vođstvo nikad ne umire.
Mi koji pratimo Marksizam-Lenjinizam-Maoizam, Gonzalovu misao, podvrgavamo se predsjedniku Gonzalou i otjelovljavamo Gonzalovu misao.

d) Dvolinijska borba.Partija je protivrječnost gdje se klasna borba izražava kroz dvolinijsku borbu između desnice i ljevice. To je dvolinijska borba koja pokreće razvoj partije, i njeno pravedno i ispravno rukovanje zahtijeva da se ljevica mora nametnuti.Borimo se protiv pomirenja jer ono njeguje desnicu; i princip kritike i samokritike mora biti praktikovan od strane sviju u partiju: militanti, kadrovi, vođe, borci, kao i mase, svako mora da praktikuje taj princip, pretpostavljajući filozofiju borbe i kretanja protiv struje, imajući na umu da je centralni komitet vrtlog oluje, jer se tu najoštrije izražava klasna borba. Pravedno i ispravno rukovanje koje predsjednik Gonzalo čini od dvolinijske borbe, pomoglo je održavanju jedinstva partije i razvilo je narodni rat još dalje. U principu, glavna opasnost partije je revizionizam, iako se unutar partije nastavlja da razvija borba protiv desnih kriterijuma, mišljenja, stavova i pozicija, u sred naroda. Potrebno je organizovati dvolinijsku borbu da bi nametnuli liniju partije, kroz plan da se ona razvije na organizovan način.

e) Masovni rad.Mi primjenjujemo princip da: “Mase stvaraju istoriju.”Partija vodi masovnu borbu u funkciji moći, koja je prvenstveno ekonomsko i političko pravo; mi razvijamo masovni rad u i za narodni rat, zasnivajući se na osnovnim masama, radnicima i seljacima, uglavnom siromašnima, u sitnoj buržoaziji i neutralizujemo ili pridobijamo srednju buržoaziju, kako uslovi zahtijevaju. Mi se podvrgavamo zakonu inkorporacije masa i jedine marksističke taktike “odlaženja u najdublje i najtemeljnije mase”, edukujući ih u revolucionarnom nasilju i u nemilosrdnoj borbi protiv revizionizma. Masovni rad partije se radi kroz Narodnu armiju i mase se mobilizuju, politizuju, organizuju i naoružavaju kao nova moć na selu i u Narodnom odbrambenom revolucionarnom pokretu u gradovima.
U sintezi, kroz kovanje i vođstvo predsjednika Gonzaloa mi imamo partiju Marksizma-Lenjinizma-Maoizma, Gonzalove misle, i to novog tipa koja vodi narodni rat i koja je otvorila perspektivu osvajanja moći širom zemlje služeći svjetskoj revoluciji.

2. O izgradnji Narodne gerilske armije

a) Karakter armije.Narodna gerilska armija (od 1991. razvila se u Narodnu armiju oslobođenja – prevodilac) je armija novog tipa koja ispunjava političke zadatke revolucije uspostavljene od strane partije.Ona primjenjuje maoistički princip: “Partija vlada oružjem i nikad ne smijemo dozvoliti da oružje vlada partijom.” Ona ispunjava tri zadatka:
Da se bori, što je njen glavni zadatak, i odgovara prvenstvenom načinu organizovanja.
Da mobilizuje, što je veoma važno, i čime se ispunjava masovni rad partije, obavljajući političku edukaciju masa, mobilizujući, organizujući i naoružavajući mase.
Da proizvodi, primjenjujući princip samodovoljnosti, pokušavajući da ne bude na teretu masama. U osnovi, to je seljačka armija, potpuno vođenja partijom. Predsjednik Gonzalo nas uči: “Legije čelika Narodne gerilske armije se održavaju Marksizmom-Lenjinizmom-Maoizmom, vodećom mišlju, koja je osnova njene nepobjedivosti; a skovane su u teškom životu, žrtvama i smrtnim izazovima, koji ih mogu podići do revolucionarnog heroizma.”

b) Narodna gerilska armija.Marks je utvrdio da proletarijat treba svoju armiju i tezu o opštem naoružanju naroda.Lenjin je stvorio Crvenu armiju i uspostavio tezu o narodnim milicijama sa funkcijom policije, armije i administracije. Predsjednik Mao je razvio izgradnju revolucionarnih oružanih snaga sa ogromnim učešćem masa. Narodni rat materijalizuje svoj masovni karakter u tri velike koordinacije.
Na osnovu Marksističko-Lenjinističko-Maoističke teze i uzimanja u obzir specifične situacije narodnog rata u Peruu, predsjednik Gonzalo je predložio formiranje Narodne gerilske armije. Od Pripreme rata, predsjednik Gonzalo je uspostavio potrebu izgradnje prvenstvenog oblika organizacije da iznese narodni rat, porazi neprijatelja i izgradi novu državu. Decembra trećeg, 1979., dogovoreno je da se formira “Prva kompanija prve divizije Crvene armije”, u 1980., sa Pokretanjem, vodovi i odredi su bili materijalizovani, a mi smo predložili da se transformišemo iz neorganizovanih masa u vojno organizovane mase.
Godine 1983., trebalo je da uzmemo skok naprijed u izgradnji revolucionarnih oružanih snaga, desio se veliki rast narodnih milicija, koje su pokazale kako se mase žele boriti; pored toga, te godine reakcionarne oružane snage su pokrenule borbu protiv nas. Na taj način, na sastanku Produženog centralnog komiteta u martu 1983., predsjednik gonzalo je predložio materijalizaciju Narodne gerilske armije. Zašto armija? Zbog toga jer je postojala politička potreba da se suočimo sa neprijateljem i da razvijemo narodni rat. Stoga, čitava partija se složila, u dvolinijskoj borbi protiv desnice koja je bila protiv inkorporisanja milicija u vojsku. Zašto gerila? Zato što primjenjuje gerilsko ratovanje na prekretnici “Razvijanja gerilskog ratovanja”; to nije regularna armija već gerilska armija i njene karakteristike joj omogućavaju, ako je potrebno, da sama sebe razvije u neku vrstu regularne armije. Zašto narodna? Jer je formirana iz narodnih masa, od seljaka, posebno siromašnih; oni služe narodu, jer predstavljaju interese naroda. Vrlo važna situacija je bila o tome kako predsjednik Gonzalo zamišlja Narodnu gerillsku armiju inkorporišući narodne milicije, koje su sastavljene od tri snage: Prvenstvene, lokalne i od baza, koje djeluju uglavnom na selu i kao dodatne u gradu; to je veliki korak prema moru oružanih masa.

c) Izgradnja Narodne gerilske armije.Karakter armije je zasnovan na borcima a ne na oružju; naša vojska se sastoji od seljaka, uglavnom siromašnih, proletera i sitne buržoazije; otima oružje od neprijatelja i takođe koristi svakakva osnovna oružja.Naš slogan je: “Osvojiti oružja!” od neprijatelja pod bilo koju cijenu. Formiranje Narodne armije mora se razlikovati od njene izgradnje.

d) Ideološko-politička izgradnja je prvenstvena, zasnovana na Marksizmu-Lenjinizmu-Maoizmu, Gonzalovoj misli.U političkim i vojnim idejama partije, sav njen politički i masovni rad je ispunjen pod vođstvom partije.Partija je organizovana na svim nivoima vojske, dupla komanda se primjenjuje: politička i vojna, i dvolinijska borba se razvija između proleterske vojne linije i buržoaske vojne linije. Osim toga, revolucionarna armija zahtijeva formiranje tri odjela: političkog, vojnog i logističkog.

e) Vojna izgradnja je važna.Naoružana teorijom i praksom narodnog rata, vojnom linijom i partijskim vojnim planovima, ona je organizovana u vodove, kompanije i bataljone u selu i u posebnim odjelima i narodnim milicijama u gradovima.Ova izgradnja je takođe zasnovana na dvolinijskoj borbi. Tri glavne sile: prvenstvena, lokalna i na osnovnom novu, ispunjavaju specifičnu ulogu u podršci novoj državi. “Razvijmo kompanije, ojačajmo vodove koji ciljaju ka bataljonima!” je i dalje važeći slogan.

f) Uputstva su potrebna i nezamjenjiva.Ona imaju za cilj da povećaju vojnu spremnost; testiranje je neizbježno i sposobnost da se komanduje je ključ akcije.Uputstva se specijalizuju i podižu iz oblika borbe. Organizacija hrabrosti ima klasni karakter i ojačava vojnu spremnost jer se bori sa potpunom nesebičnošću i potpunom ubjeđenošću u ispravnost našeg cilja.
U sintezi, predsjednik Gonzalo je stvorio Narodnu gerilsku armiju, armiju novog tipa, ustanovio je liniju njene izgradnje zasnovanu na Marksizmu-Lenjinizmu-Maoizmu, Gonzalovoj misli, tako da može ispuniti specifične zadatke revolucije. To je primjer pred svijetom i služi svjetskoj revoluciji.

3. O izgradnji nove države

a) Karakter nove države. Moć je glavni zadatak revolucije i front je treći instrument.Primjenjujući odličnu tezu predsjednika Maoa u “O novoj demokratiji”, predsjednik Gonzalo nas uči naš koncept zajedničke diktature koji se materijalizuje u Narodnoj republici Nove demokratije.
Polazeći od veze između države-fronta, Revolucionarni front za odbranu naroda je materijalizovan, a to počinje u Narodnim komitetima na selu, a u gradovima to je čisto Revolucionarni pokret za odbranu naroda. Mi gradimo novu državu na selu dok se konačno moć ne protegne kroz čitavu zemlju.
Kao državni sistem, to je zajednička diktatura radnika, seljaka, uglavnom siromašnih, i sitne buržoazije, koji poštuje interese srednje buržoazije, pod vođstvom proletarijata koji je predstavljen partijom, što znači da funkcioniše kroz Narodna vijeća.

b) Nova država i fluidnost rata. Izgradnja nove države vodi do fluidnosti narodnog rata, može se širiti ili skupljati, nestajati na jednom mjestu i pojavljivati se na drugom.On je fluidan.Kako nas predsjednik Mao uči: “Naša demokratska Republika radnika i seljaka je država, ali zapravo ne u punom značenju riječi… naša moć je još daleko od toga da imamo potpuni oblik države… naša teritorija je još uvijek mala i neprijatelj uvijek sanja da nas iskorijeni.”
Uvijek imajte na umu sistem Baza za podršku, gerilskih zona, zona operacija i tačaka akcija, jer ovi konstituišu okruženje u kojem se nova država razvija i oni su ključ u održavanju strateškog kursa; unutar ovog okruženja Narodna gerilska armija, pod vođstvom partije, kreće se kao njen oslonac.

c) Izgradnja nove države.”Jačanje narodnih komiteta, razvijanje baza i doprinos za unapređenje Narodne republike Nove demokratije!”To je slogan koji nastavlja da vodi njenu izgradnju.
Mi se borimo za vlast proletarijata i naroda a ne za ličnu vlast. Mi smo protiv lutanja i gubljenja i pomicanja Baznih područja.
Nova država se gradi usred narodnog rata i prati proces specifičnog razvoja, a u našem slučaju gradi se na selu, dok se gradovi ne okruže, da bi se to materijalizovalo kroz čitavu zemlju. Ovo je proces u kojem se opadanje stare države nastavlja i izraz je protivrječnosti stare države-nove države; to prouzrokuje pad svih političkih i vojnih planova reakcije, i uključuje mase u borbu.
Na Produženoj nacionalnoj konferenciji PCP-a, 1979., predsjednik Gonzalo je ustanovio vezu između fronta-nove države, primjenjujući teoriju predsjednika Maoa. U Prvoj vojnoj školi aprila 1980., rekao nam je: “… U našim umovima, u našim srcima, u našim voljama je ugrađena klica narodne moći, nosimo je u sebi… Drugovi, ne zaboravimo narodnu moć, državu radničke klase; država radnika i seljaka maršira u nama, nosimo je na vrhovima naših pušaka, ona se gnjezdi u našim umovima, drhti u našim rukama i biće sa nama goreći u našim srcima. Nemojmo nikad zaboraviti to, to je prva stvar koju moramo držati na umu. Drugovi, biće rođena lomljiva, slaba, jer će biti nova, ali njena sudbina je da se razvije kroz promjenu, kroz varijacije, kroz lomljivost, kao nježna biljka. Neka korijeni koje obezbijedimo od početka budu budućnost zdrave i snažne države. Sve to, drugovi, počinje da se rađa iz najskromnijih i jednostavnih akcija koje ćemo početi sutra.” Godine 1980., Komiteti raspodjele se pojavljuju, embrion nove države; 1982., prvi Narodni komitet se pojavljuje, koji će se do kraja te godine umnožiti, tjerajući reakciju da narede svojim oružanim snagama da krenu u borbu protiv narodnog rata, jer je time ugrožena sama reakcionarna moć. Godine 1983., dogovorili smo se o Velikom planu za osvajanje baza, čiji je jedan od zadataka bio da se formiraju Organizacioni komiteti Narodne republike Nove demokratije. Počevši odatle, pratili smo borbu između uspostavljanja nove moći i vraćanje stare, primjenjujući odbranu, razvoj i izgradnju.
Tako nova moć prolazeći kroz krvoproliće razvija Narodne komitete, i skovana je u teškim borbama protiv neprijatelja u kojima se proliva krv masa seljaka, boraca i militanata.
Na Produženom centralnom komitetu marta 1983., predsjednik Gonzalo je dalje razvio liniju izgradnje fronta-nove države. Predložio je nivoe u kojima se nova država treba organizovati: Narodni komiteti, Bazna područja i Narodna republika Nove demokratije. Funkcije Baznih područja i Organizacionih komiteta Narodne republike Nove demokratije su funkcije vođstva, planiranja i organizacije; i svaka baza mora da razradi svoj specifičan plan.
On utvrđuje da su Narodni komiteti materijalizacija nove države, da su oni komiteti Jedinstvenog fronta; vođeni od strane komesara koji preuzimaju svoje državne funkcije puštanjem u rad, izabrani od strane Vijeća predstavnika, i koji su smjenjivi.Oni su, do sada, skriveni (u 1991., otvoreni Narodni komiteti su se pojavili – prevodilac), marširaju naprijed u komisijama, vođeni od strane partije primjenjujući pravilo “tri trećine”: Jedna trećina njih su komunisti, jedna trećina seljaci, i jedna trećina su progresivni, i podržani su od strane armije. Oni primjenjuju narodnu diktaturu, prisilu i sigurnost, izvršavajući čvrsto i odlučno revolucionarno nasilje da bi odbranili novu moć protiv svojih neprijatelja i da bi zaštitili prava naroda.
Skup Narodnih komiteta sačinjava Bazna područja i skup Baznih područja je ring koji naoružava Narodnu republiku Nove demokratije, koja se sada formira. Krenuli smo od osvajanja baza do razvoja baza, koje je trenutna politička strategija. Moramo usaditi novu moć više i više za šta moramo da primjenimo pet ustanovljenih oblika, posebno danas kada uslovi pokazuju prema perspektivi osvajanja moći širom zemlje.
U sintezi, predsjednik Gonzalo je ustanovio liniju izgradnje nove države i dvije republike, dva puta, dvije sjekire su suprotstavljene. Uznapredovali smo sa uspostavljanjem novih društvenih odnosa proizvodnje Narodne republike Nove demokratije koja se sada formira, i koja prkosno sija nad starom republikom i otvara perspektive osvajanje potpune moći. Ovaj primjer ohrabruje revolucionare širom svijeta, posebno međunarodni proletarijat.
Kao sljedbenici Marksizma-Lenjinizma-Maoizma, Gonzalove misli, mi pretpostavljamo liniju izgradnje tri instrumenta revolucije, Komunističke partije Perua, najviše forme organizacije i prvog političkog društva; Narodne gerilske armije, prvenstvene forme organizacije; i od fronta-nove države, centralnog zadatka revolucije. Ovo su instrumenti koji se grade u našoj zemlji u srcu vođenja narodnog rata, prelazeći puteve rijeka krvi koje prolijeva reakcionarna armija i gdje sa mnogo heroizma komunisti, militanti i mase daju živote da materijalizuju pravednu i ispravnu političku liniju uspostavljenu od strane predsjednika Gonzaloa, i oni koji prežive će nositi zastavu u nastavljanju borbe zarad našeg cilja, komunizma.
Nek živi militarizacija Komunističke partije Perua!
Nek živi Narodna gerilska armija!
Nek živi Narodna republika Nove demokratije koja se formira!
Za koncentričnu izgradnju tri instrumenta!